Anorexia

Strijd tussen leven en niet meer willen leven

Een jonge vrouw wil graag naast haar reguliere therapie, ook regressietherapie doen om te zien wat het haar kan brengen mbt haar anorexia wat op 12-jarige leeftijd begon. Van alles had ze al op dit gebied geprobeerd, maar ze had uiteindelijk enkel het gevoel dat ze "bleef hangen in hetzelfde", de strijd tussen leven en niet meer willen leven. Ze kon geen keuze(s) maken, die werden voor haar genomen. Geen "controle" over zichzelf, alsof ze (haar gedachten en haar lichaam) "niet van zichzelf was".

Ervaring vorig leven waar het zaadje van haar anorexia geplant werd

Ze ging terug naar een vorig leven waarin ze een meisje van 12 was, die op het punt stond om uitgehuwelijkt te worden. Haar ouders stonden achter haar en duwden haar naar voren, naar de veel oudere man die haar vader had kunnen zijn. Alles voelde fout aan deze man en alles in haar leven werd en ging ook fout, op het moment dat zij door haar ouders naar voren werd geduwd en losgelaten werd. Fysiek, emotioneel en mentaal. Het meisje was nooit opgehouden met iets onder controle te krijgen, zelf te beslissen over haar leven. Ze was niet van zichzelf, maar van haar ouders, die zich vooral niet mochten schamen voor haar omdat hun aanzien niet geschaad mocht worden, en van haar echtgenoot, van wie ze ook niet het aangezicht mocht schaden. Ze kreeg een hekel aan haar eigen aanzien, haar lichaam en wilde eigenlijk dood, maar voelde ergens dat dit niet juist was. In het huidige leven herkende ze dit gevoel en de onderbewuste overtuiging: Wellicht als ik lelijk ben, dan hoeft niemand mij. Dan krijg ik geen partner die van alles van mij wil. En onderbewust wilde ze haar ouders uit haar vorige leven straffen voor wat haar was aangedaan.

Nadat zij doorkreeg dat dit vorige leven "over" was en die ouders niet meer leefden en ook dat zij nu zelf een eigen partner kon uitkiezen, begon zij haar eigen, liefdevolle ouders, die altijd voor haar klaar stonden, anders te zien en te ervaren. Ze kreeg een stukje terug van haarzelf, een veranderde relatie met haar lichaam en buitenwereld en een vernieuwd enthousiasme om zichzelf te leren verkennen. In de reguliere therapieën die zij naast regressietherapie bleef volgen, kreeg zij meer geloof dat dit haar nu wel zou gaan helpen.

Onderliggende blokkades gerelateerd aan anorexia

Anorexia is een lastig probleem, omdat het vaak uit meerdere problemen bestaat met een hele diepe werking. Enkele onderliggende problemen zijn:

  • In een strijd verwikkeld zijn van leven en dood

  • Controle over zichzelf terugkrijgen (en de omgeving)

  • Afkeer van lichaam

  • Afkeer van voedsel (Vergiftiging in vorige leven, controle over leven en dood)

  • Zelfhaat

  • Onvergeeflijke zonden waarvoor geboet moet worden

  • Inprenting door ouders of tijdens narcose

  • Identificatie met één van de ouders of beide

  • Aanhechtingen, geesten/lifters, die bij zich gedragen worden

  • Manipulatie

  • Ziektewinst

Iemand met deze ziekte is gebaat bij veel therapie, echter in de praktijk is vaak te zien dat veel therapie te kort is (half uur of een uur) of te heftig is, omdat het gericht is op de symptomen, wat ervoor zorgt dat bepaalde verdedigings- en zelfsabotagemechanismes in werking worden gezet. Belangrijk is daarom om eerst entiteiten/aanhechtingen te verwijderen, zodat de persoon weer beschikking krijgt over zijn/haar eigen gedachten en niet beïnvloed wordt. Vervolgens is het belangrijk om te gaan fantaseren over de toekomst, over fantastische scenario's, omdat men vaak de hele dag lang gekweld wordt door negatieve gedachten en cirkeltjes. Hiermee krijgt het onderbewustzijn nieuwe informatie en sturing.

De verborgen kwaliteiten van iemand met anorexia

Iemand met anorexia is niet ‘verloren’, hoewel dat makkelijk is om van buitenaf te zeggen. Vaak zijn deze mensen juist bezig om iets te winnen, goed te maken, te balanceren, te verbinden, iets af te maken. Vaak zijn het mensen die ongewild heel veel emoties, gedachten en gevoelens van wanhoop uit de familielijn balanceren zonder dat zij dit doorhebben. Als een soort Jezus willen zij het leed van de familie dragen, maar op het moment dat ze dit niet meer kunnen dragen, begint het tegen hen te werken.

Mensen met anorexia kunnen heel veel aan. Zijn onnoemlijk sterk en zijn eigenlijk heel bewust bezig met het hier en nu, ook al is dat hier en nu juist datgene wat ze niet willen. Door de voorouderlijke lijn los te koppelen (met andere woorden energetisch door te werken, te ontladen en los te koppelen) komt iemand met anorexia los van ‘alle shit’ die zij met zich meedragen die van hun familie is. Het verdriet en het ‘er niet meer willen zijn’ neemt af en men krijgt meer ruimte om die energie op andere vlakken in te zetten.