Er zijn veel mensen die een narcistische partner hebben. Of ze precies weten wat het woord betekent is een tweede. Wel is het duidelijk dat er heel veel gegoogeld wordt op het woord ‘narcisme’, ‘kenmerken narcist’ en ‘narcistische partner’. Waarschijnlijk willen veel mensen een diagnose van hun partner, zodat ze een goede reden hebben om weg te gaan (het wordt nooit meer beter, met een narcist kan je niet leven) en om later te vertellen aan iedereen die het wil horen hoe ze hebben geleden onder deze narcistische partner.

Maar wanneer je vraagt:”Waarom had jij een narcistische partner?”, dan blijven veel mensen het antwoord verschuldigd.

De verborgen boodschap in jouw narcistische partner

Een narcistische partner is voornamelijk op zichzelf gericht en zijn kritiek is op buiten en dus op de partner gericht. Door de buitenwereld kan hij niet doen wat die wil, hij wordt tegengehouden, en daarnaast is hij de werking van liefde en verbinding (de ander aanvoelen) verloren. Met andere woorden is het dus voor hem (of haar) heel belangrijk dat aan al zijn wensen worden voldaan, want anders…

Vele jaren kan een partner dit volhouden. Hopende op een verandering. Maar de verandering begint van binnen.

Een vrouw had een lang huwelijk achter de rug met een partner die narcistische trekjes had. Altijd kritiek, altijd lag het aan haar, altijd moest zij iets veranderen in zichzelf, zodat de relatie beter werd. Ze deed dit. Net zolang totdat zij zichzelf was kwijtgeraakt en bijna niks meer woog. Er moesten vrienden aan te pas komen om haar te helpen, want anders had hij ook alle spullen meegenomen (die had ie nog tegoed vond die).

Wanneer de vrouw een gezond zelfbeeld heeft en terugkijkt op deze periode, snapt ze precies wat ze moest leren en waar ze in tekort schoot: eigenliefde en grenzen stellen.

De vrouw had in haar jeugd haar ouders goed in zich opgenomen. Moeder deed alles. Vader werkte alleen maar. De rest kwam op de schouders van moeder. Maar vader had ook kritiek. Hij zat nooit helemaal lekker in zijn vel. Altijd snauwen. Altijd was er iets verkeerd of niet goed. Het humeur van vader werd altijd nauwlettend in de gaten gehouden. Iedereen leed eronder. Zelfs de hond, die continu stil moest zijn en op zijn plek moest zitten.

Ze zag dat de tijd die moeder in haar vader stopte, nooit beloond werd. Alle plannen die zij in haar leven had, gingen niet door. Daar was geen tijd voor of de zin was alweer weg, omdat er altijd ‘iets’ niet goed was thuis, wat voorging.

Op de vraag wat er met moeder zou zijn gebeurd als ze weggegaan was bij vader, antwoordde zij dat moeder waarschijnlijk heel gelukkig zou zijn geworden. En vader? Die was in een groot depressief gat gevallen, waarvan ze dachten dat die er nooit meer uit zou komen. Met andere woorden zou hij heel snel doodgaan of zelfmoord plegen. En anders zou hij het leven van een andere vrouw tot op de bodem gaan verzieken en zou die misschien wel een einde aan haar leven maken.

Of het licht gaat zelf uit in je ogen of …

Deze moeilijke keuze tussen vrijheid en leven en wellicht de dood van iemand anders (vader, partner), kon zij in al die jaren niet nemen. Pas op het moment dat zij merkte dat zij zelf dood zou gaan aan deze relatie, kwam haar overlevingsinstinct naar boven en begon zij weer contact te maken met oude vrienden. Ze nam de gok, vroeg de scheiding aan en ging met de kinderen naar een hotel toe. Vele mensen moesten zich ermee bemoeien, zodat hij doorhad dat hij teveel tegenstand had. Met een geldbedrag ging hij ervan door. De advocaat kon hij niet betalen en zij kreeg haar vrijheid terug.