Verslavingen

verslaving-oorzaak-regressietherapie.jpg

Het vinden van vrede

Mensen met een verslavingsprobleem zijn niet echt verslaafd aan de drugs (alcohol, sex, drugs) van hun keuze, maar zijn op een vrijwel niet te stoppen manier bezig met het wegblijven bij hun echte probleem. De drugs van hun keuze is op dat moment precies het juiste medicijn voor het probleem (tot op zekere hoogte).

Wanneer er behoefte is aan een nieuwe dosis drank of drugs en dit niet voorhanden is, komen er zaken naar voren als bv transpireren, onrust, diep verdriet, diepe boosheid en wanhoop. Vaak is dit precies het moment waarop heel veel trauma’s tezamen komen en tegelijk beginnen te werken. En dat is precies het probleem: al die trauma’s zijn teveel om op dat moment op te lossen. En niks doen voelt als doodgaan. Kort gezegd is men niet in staat om met de eigen diepste emoties om te gaan. De roes van de drugs zorgt ervoor dat de pijn minder of niet gevoeld hoeft te voelen en dat er toch een soort gevoel van controle ontstaat. Begrijpelijk dus!

Achteraf zal iemand met een verslavingsprobleem erachter komen dat hij continu bij een probleem of trauma vandaan probeert te blijven, maar er eigenlijk nog elke dag middenin zit. Ook zal hij leren dat de drugs of de drank op dat moment de allerbeste keuze was uit alle keuzes die ze er voorhanden waren. Vooral door dit laatste ontstaat er een bepaalde rust van binnen. Want drugs en drank zijn niet alleen maar slecht. Men is bezig om afscheid te nemen van een vriend die ook heel veel goeds heeft gebracht. Op het moment dat men iemand nodig had, was die er. Wie weet wat er gebeurd zou zijn wanneer die vriend er niet was geweest?

Onder het probleem van verslaving liggen vaak meerdere problemen. Zo kan de persoon enorm gekwetst en afgewezen zijn in zijn jeugd (verwaarloosd en/of misbruikt), hebben ze moeite om in het leven van alledag hun draai te vinden en weten ze niet goed wat ze eigenlijk willen en kunnen in dit leven. Ook kan men hypergevoelig of -sensitief zijn, waardoor de hele wereld (en het daarbij gepaarde verdriet) bij hen binnenkomt. De zintuigen worden overladen en daarom zoeken ze iets wat hen ontlaadt. Drugs kan hen daarbij helpen.

De focus in de therapie ligt dan ook niet op de verslaving, maar op de onderliggende zaken. Wanneer men met het diepste verdriet heeft gewerkt en dit meer en meer een plaatsje heeft gegeven, komt er vanzelf een steeds mindere behoefte om te 'ontsnappen'. Iemand krijgt dan op een bepaald moment de wil en de overtuiging om in de nieuwe wereld zonder de verslaving te leven, omdat men nu de tools heeft om met de moeilijkheden van alledag om te gaan. Vaak zijn wij als mens er op gefocust dat het probleem per direct stopt. Stopt het niet, dan geven we alle hoop op op een nieuwe toekomst en kiezen we vaak weer voor hetzelfde om dit verdriet te stoppen.