Je afwezig voelen
- Een praktijkvoorbeeld uit regressietherapie
Ze was er nooit helemaal bij
Een vrouw van middelbare leeftijd ervaarde zichzelf continu als ‘afwezig’. Ze was er nooit helemaal bij of echt in verbinding. En ze wilde weten waar het ooit door ontstaan is om er ‘vanaf te komen’.
Tijdens het gesprek begreep ze dat het niet ging om er ‘vanaf te komen’, maar eigenlijk om wat er daarna (weer) zou ontstaan: aanwezig en in verbinding zijn.
In regressie naar ervaring in kindertijd
Ze kwam in een ervaring in haar jeugd uit, op 3-jarige leeftijd.
Haar ouders waren net met het gezin verhuisd naar een nieuw huis en de spanningen liepen hoog op.
Energetisch voelde zij de koude kille sfeer. Hier wilde zij niet zijn. En ook al kon ze niet de woorden begrijpen, haar oren deden pijn en ze kreeg oorontstekingen.
De aandacht die ze kreeg van haar ouders was vol verdriet, afstandelijk en kil. Alleen het hoogst nodige werd gedaan. Aangekleed, gevoed, fysieke omstandigheden.
Geen warmte en liefde, geen fysieke aanrakingen, geen geknuffel.
Ze gaf het verlangen naar verbinding ervaren met haar ouders op.
Verloren verbinding zorgde ervoor dat zij zich afwezig voelde
Om te overleven in haar jeugd, moest zij zich afwezig voelen, niet verbonden zijn (niet willen verbinden), anders zou ze bij de diepe pijn van haar ouders komen en erachter komen dat het huwelijk wat nog 14 jaar verder ging, koud en nep (zonder liefde) was.
Wat er in haar ouders omging
Ze stapte in haar beide ouders (om en om) om via hen erachter te komen wat er in hen omging in al die jaren.
Ze ontdekte dat haar beide ouders teleurgesteld waren in elkaar. De ander bracht niet wat ze hadden gehoopt. Communiceren ging niet, leidde altijd tot ruzie. Beide wilden ze ‘hier’ niet zijn, in ieder geval niet samen. Het beste wat ze konden doen is niet praten, totdat hun kind volwassen was. Een kind met gescheiden ouders was een horror scenario voor hen wat ze hun dochter niet toewensten.
Hopen dat dochter niks mee zou krijgenDoor niet te praten of dingen uit te spreken naar hun dochter, hoopten ze dat hun dochter ‘niks’ zou meekrijgen van hun onderlinge kille en koude verstandhouding. Goed bedoeld, maar hun dochter kreeg alles mee. Met als gevolg dat ze moest leren leven zonder aanwezig of in verbinding te zijn.
Nu ze wel aanwezig was en verbonden, kon ze die diepe pijn voelen en het uiten. In haar verbeelding liet ze haar ouders op vroege leeftijd scheiden en apart wonen. Ze voelde dat ze dan meer aanwezig was geweest en ook meer in verbinding met haar ouders was. Ze voelde steeds meer leven of stromende energie in haar komen, tintelingen in haar lichaam, iets ging er stromen.
Ook verbeterde de relatie met haar man en snapte ze waarom ze in ruzies altijd afwezig was, niet meer kon denken.