Ze durfde nooit aan kinderen te beginnen | Praktijkvoorbeeld regressietherapie
“Ik ben niet weggelegd om moeder te zijn”
“Ik zit helemaal vast en kom niet meer tot rust”Een vrouw van 38 kwam eigenlijk in eerste instantie voor iets heel anders. Ze zat helemaal vast namelijk. Haar lichaam stond stijf en strak. Ze kon niet meer ontspannen of tot rust komen, zat in een overdrive. En tsja, dat zorgde ervoor dat haar thuis situatie ook af en toe op ontploffen stond. Maar wat ze ook deed, ze vond geen rust.
“Ik kan geen verklaring ervoor vinden, dus het zal met een vorig leven te maken hebben waarschijnlijk”, was haar conclusie en reden om ernaar te gaan kijken met iemand die reïncarnatietherapie ‘doet’.
In regressie naar een vorig leven
Ik liet haar verbinding maken met de onrust, het vastzitten van haar lichaam en de stijfheid. Angst en verdriet kwamen spontaan naar boven.
“Ik kan niet verder.”, kwam er bij haar naar boven.
Ze bleef zich verbinden met al deze symptomen en de zin die zojuist naar boven kwam.
Al gauw bevond ze zich in een meer dan onrustig moment. Sirenes, ongekend lawaai, ongekend hard schreeuwen.
Ze stond midden in een bombardement. Ze moest hier weg. Nu.
Ze merkte dat ze een hand vasthield in haar rechterhand, de hand van haar 6-jarige dochter. Ze moesten hier zo snel mogelijk weg. Ze wilde het op een rennen zetten.
En toen. Boem. Een ongekende bominslag tientallen meters voor haar. Het blies hen beide weg. De dood in.
Als aan de grond genageld staanZe merkte dat ze lichamelijk daar nog stond, terwijl ze de klap van de bom op haar lichaam voelde en onbewust probeerde op te vangen. Iets in haar had willen kunnen blijven staan, onveranderd, stijf, sterk, niet om te leggen. Als ze dat had gekund, dan hadden ze nog geleefd. Of als ze sneller was geweest, dan waren ze ‘hier’ weg geweest.
“Herken je die klachten in je leven nu?”, vroeg ik haar.
Ze beaamde het. Ze had last van haar rechterschouder en rechterhand en pols. Plus het stijve lichaam.
“Merk je dat je nog steeds aan het overleven bent in dat leven?”
Ze beaamde het.
“Maar waar is je dochter?”
Op zoek naar haar dochter
Ze kon nergens om haar heen haar dochter vinden. Hoogstwaarschijnlijk zou die al in het licht zijn.
Ze besloot haar laatste adem uit te blazen en haar lichaam daar te verlaten.
Boven zag ze een lichtje, waarin ze werd getrokken.
Vlak naast dit licht stond haar dochter te wachten, blij om haar moeder weer te zien.
Ze omhelsden elkaar. De cliënt kon weer fysiek ervaren dat haar dochter er weer was, levend en wel. Haar lichaam begon weer te stromen.
Haar dochter wilde niet zonder haar moeder en was blijven wachten. Samen stapten ze in het licht, waar ze beide een weldaad aan nieuw stromend leven begonnen te ervaren en waar ze ‘bij konden komen’ van dat leven en de shock van het bombardement.
Eindelijk vond de cliënte de rust die ze al die tijd, onderbewust, zocht.
Moeder en dochter gingen in gesprek.
De dochter leek op de cliënte toen ze zelf 6 jaar oud was. Op 6-jarige leeftijd barstte bij haar thuis de bom: haar ouders gingen scheiden na hele grote, ruzies (te hebben uitgevochten).
Haar leven was daarna voor een gedeelte geblokkeerd geraakt: thuis - zo geloofde ze - zou ze nooit meer rust vinden.
Ze was daarna hard geworden voor zichzelf, zichzelf naar beneden praten. Ze moest eerst ‘hard’ leren zijn, voordat ze aan de zachtere dingen van het leven mocht beginnen (verdienen).
Ze begreep nu dat niet voor haar 6-jarige dochter had weten te zorgen. Opnieuw een kind in haar huidige leven krijgen, zou betekenen dat er weer iemand zijn of haar rust en thuis (en mogelijk zijn/haar leven) zou verliezen. Dat kon ze niet over haar hard verkrijgen.
“Nu begrijp ik waarom ik geen kind durfde te krijgen.”
Adviezen van haar dochter uit een vorig leven voor haar leven nu
De dochter liet aan moeder in haar lichaam voelen wat er nog allemaal in haar onaf is sinds haar 6e. Wat ze allemaal nog mag gaan ervaren.
Ze mag minder nadenken, zoals een kind, meer op impuls doen, zonder over alles eerst uitgebreid na te denken en kapot te analyseren.
Ze liet haar moeder weten dat ze opnieuw zou kiezen voor haar als moeder, maar dat ze alleen kan komen als haar moeder plezier heeft, rust in zichzelf kan vinden en van thuis zijn kan genieten. En dat natuurlijk ook met haar man.
De dochter liet in haar voelen hoe haar man zich dan zou voelen en wat er allemaal in zijn lichaam en zijn leven zou veranderen.
“Het is echt alsof de hemel voor me opengaat. Hier heb ik zo lang naar gezocht.”
De dochter liet weten dat haar moeder ongekend sterk is geweest. Ondanks dat het bombardement allang over was, stond ze in 2025 nog steeds daar om haar dochter te beschermen en thuis te komen. Dat hoefde ze dus niet meer te leren of in te groeien.
De vrouw was verbouweerd hoe alles zo naadloos in elkaar paste. Dit vorige leven met het moment waarop haar leven veranderde en hoe ze gelinkt waren met elkaar. Ze was verbouwereerd over het feit dat haar 6-jarige dochter verder ‘ontwikkeld’ was in bewustzijn dan zij. Ze was verbouweerd dat ze alles had gevonden waarnaar ze zolang had gezocht.
In de weken daarna kwam er een diepe, diepe vermoeidheid naar boven. Ze sliep veel, had zich een korte periode eventjes ziek gemeld en thuis was het veel rustiger en gezelliger geworden. Dingen stroomden weer, ze zag de lach bij haar man terug. En zij voelde nog steeds dat al het leven terug aan het stromen was. Alsof ze aan een heel nieuw hoofdstuk in haar leven begonnen was. En dat allemaal in 1 sessie.