Altijd alles zelf moeten oplossen
Een praktijkvoorbeeld uit regressie- en reïncarnatietherapie
Van overleven en dragen naar ontvangen en vertrouwen
"Ik weet dat ik sterk ben. Ik heb altijd alles gekund. Maar nu lukt het niet meer."
Met deze hulpvraag kwam een jonge, gedreven vrouw mijn praktijk binnen.
Ze had op papier veel opgebouwd.
Een eigen succesvol bedrijf.
Een relatie.
Twee kinderen.
Een leven waar veel mensen jaloers op zouden kunnen zijn.
Maar ergens ging het steeds moeilijker.
Ze had het gevoel dat ze overal tegengewerkt werd.
Dat mensen om haar heen niet zagen hoeveel ze droeg.
Ze voelde zich alleen.
Boos ook.
Waarom zag niemand dat zij degene was die nu steun nodig had?
Tegelijkertijd wilde ze het niet laten merken.
Want ze moest doorgaan.
Haar gezin had haar nodig.
Haar bedrijf had haar nodig.
Ze was gewend om sterk te zijn.
Maar ergens was er een grens bereikt.
Ze merkte dat ze steeds vaker uitviel.
Kortaf reageerde.
Meer afstand nam.
Terwijl ze zichzelf helemaal niet zo kende.
Het voelde alsof ze het niet meer kon bolwerken in haar hoofd.
De overtuiging die al vroeg ontstond
Tijdens het gesprek werd duidelijk dat dit patroon niet pas in haar volwassen leven was ontstaan.
Als kind had ze al geleerd om sterk te zijn.
Ze liep voortdurend op haar tenen.
Haar ouders verwachtten veel van haar.
Tegelijkertijd ging veel aandacht naar haar broertje, die meervoudig gehandicapt was.
Zij had immers geen extra zorg nodig.
Met haar ging het goed.
Althans, zo leek het.
Ze leerde zichzelf redden.
Niet lastig zijn.
Niet te veel vragen.
Gewoon doorgaan.
De hoop dat het later anders zou worden
Toen ze later uit huis ging met haar eerste vriend, die uiteindelijk de vader van haar kinderen werd, voelde dat als een bevrijding.
Eindelijk zou er ruimte komen.
Eindelijk zou ze de aandacht en verbinding krijgen die ze thuis had gemist.
Maar die verwachting kwam niet helemaal uit.
Ze hoopte dat kinderen het gevoel van verbondenheid zouden brengen.
Dat een gezin haar die warmte zou geven.
Maar ook na de geboorte van haar tweede kind bleef het gevoel bestaan dat er iets ontbrak.
Er waren veel verwachtingen.
Veel verantwoordelijkheden.
En opnieuw voelde ze dat ze zichzelf ergens verloor.
In haar werk vond ze wel een plek waar ze kon excelleren.
Daar kon ze laten zien wat ze kon.
Daar kreeg ze waardering.
Maar ondertussen groeiden zij en haar partner steeds verder uit elkaar.
De relatie hield uiteindelijk geen stand.
Hetzelfde patroon in een nieuwe relatie
Later ontmoette ze een nieuwe man.
Een lieve man.
Een man die goed voor haar was.
Maar toch merkte ze hetzelfde patroon.
Ze kon zich niet volledig ontspannen.
Niet helemaal openen.
Alsof er altijd een deel van haar op afstand bleef.
Ze voelde zich daar zelfs schuldig over.
Want hij deed niets verkeerd.
Waarom lukte het dan niet om zich volledig over te geven aan de relatie?
Waarom bleef ze alles alleen dragen?
De ervaring in regressie
Tijdens de regressie gingen we naar de oorsprong van dit gevoel.
Niet naar het zoeken van een verklaring met het hoofd, maar naar de diepere ervaring die haar lichaam en emoties nog steeds leken te dragen.
Ze kwam terecht in een vorig leven.
De vrouw van een stamleider
Ze zag zichzelf als de vrouw van een stamleider.
Een groep mensen leefde samen in verbinding met de natuur.
Er was vrijheid.
Er was gelijkwaardigheid.
Haar man was een zachte en betrokken leider.
Hij luisterde naar haar.
Haar mening deed ertoe.
Ondanks hun verschillende rollen was er een diepe verbinding tussen hen.
Ze voelden zich gelijkwaardig.
Tot op een dag alles veranderde.
Het moment waarop vertrouwen gevaarlijk werd
Vanuit de verte kwamen mannen aanrijden.
Westerse mannen.
Rustig.
Ogenschijnlijk zonder gevaar.
Haar gevoel zei echter iets anders.
Er klopte iets niet.
Ze wilde weg.
Ze wilde haar man waarschuwen.
Maar haar man bleef rustig.
Hij vertrouwde erop dat het goed zou komen.
En omdat hij zo rustig bleef, bleef ook de rest van de stam rustig.
Tot het moment waarop de mannen dichtbij genoeg waren.
Plotseling trokken ze hun wapens.
Er werd geschoten.
Haar man werd vastgepakt en meerdere keren gestoken.
Daarna werd zij geraakt door een kogel in haar rug.
Ze viel op de grond.
Terwijl ze naar haar stervende man keek.
Het oude besluit
Een deel van haar bleef hangen in dat moment.
Want ze wilde opstaan.
Ze moest opstaan.
Ze moest haar man helpen.
Ze moest voor de stam zorgen.
Er was niemand anders.
Zij moest doorgaan.
Het moment bleef zich herhalen.
De overtuiging werd steeds sterker:
"Ik moet het zelf oplossen."
"Ik mag niemand nodig hebben. Ik wil niemand nodig hebben."
"Ik kan alleen op mezelf vertrouwen."
Volledige controle als overlevingsmechanisme
Nadat ze haar lichaam verliet, keek ze terug op wat er gebeurd was.
Ze zag de vernietiging.
Het verlies.
De machteloosheid.
En daar ontstond een besluit:
Nooit meer zou iemand anders bepalen wat er gebeurde.
Nooit meer zou ze afhankelijk zijn.
Ze zou alles zelf doen.
Volledige controle.
In dat leven was deze overtuiging begrijpelijk.
Controle betekende overleven.
Maar in haar huidige leven was dezelfde overtuiging een beperking geworden.
Ze hoefde niet meer alleen te vechten.
De ontmoeting met haar stam
Vlak voordat ze verderging naar het Licht, ontmoette ze haar man uit dat leven.
Hij was nog niet overgegaan.
Hij had op haar gewacht.
Hij voelde dat hij haar niet voldoende had beschermd.
Dat hij niet naar haar had geluisterd.
Samen gingen ze verder.
In het Licht werden ze verwelkomd door de stamleden.
De groep was weer compleet.
De verbinding was hersteld.
Daar voelde ze dat ze niet langer alles alleen hoefde te dragen.
Ze mocht ontvangen.
Ze mocht vertrouwen.
Er mocht naar haar geluisterd worden.
De verbinding met haar huidige leven
Vanuit het heden werd zichtbaar hoe dit oude thema nog steeds aanwezig was.
Mentaal
Ze had geleerd dat ze sterk moest zijn.
Dat hulp vragen moeilijk was.
Dat anderen niet altijd beschikbaar zouden zijn.
Emotioneel
Onder haar boosheid zat vooral verdriet.
Het verdriet van iemand die al heel lang alles alleen probeert te dragen.
In relaties
Ze verlangde naar verbinding, maar een deel van haar bleef altijd zelfstandig overeind staan.
Alsof ontspannen en leunen op een ander niet veilig was.
Een nieuwe keuze
Na deze inzichten ontstond ruimte voor een andere manier van leven.
Ze hoefde niet minder krachtig te worden.
Ze mocht juist haar kracht behouden.
Maar ze hoefde niet meer alles alleen te doen.
Een concrete eerste stap was het inhuren van iemand die een deel van haar werkzaamheden kon overnemen.
Niet omdat ze het niet aankon.
Maar omdat ze zichzelf ook ruimte mocht geven.
Meer tijd thuis.
Meer rust.
Meer verbinding met haar gezin.
Wat deze regressie zichtbaar maakte
Soms ontstaan de sterkste eigenschappen vanuit ervaringen waarin iemand heeft moeten overleven.
Doorzetten.
Verantwoordelijkheid nemen.
Zelfstandig zijn.
Maar wat ooit bescherming gaf, kan later ook zwaar gaan voelen.
Tijdens regressietherapie kan zichtbaar worden welke oude overtuigingen nog steeds actief zijn.
Niet om de kracht van iemand weg te nemen.
Maar om nieuwe keuzes mogelijk te maken.
Van alleen dragen naar samen delen.
Van controle naar vertrouwen.
Van overleven naar leven.