Steeds meer moeite met vrijen
Praktijkvoorbeeld – Een verborgen trauma uit het verleden / Wanneer het lichaam zich blijft beschermen
Een kinderwens, maar ook steeds meer afstand
Een 33-jarige vrouw kwam in therapie omdat ze graag samen met haar vriend een kindje wilde krijgen.
Op papier was alles aanwezig. Ze hield van haar partner, ze verlangde naar een gezin en ze keek uit naar de toekomst samen.
Maar juist op het moment dat deze wens steeds sterker werd, ontstond er iets wat ze niet begreep.
Haar menstruatie werd onregelmatig en vrijen met haar vriend werd steeds moeilijker.
Hoewel ze graag zwanger wilde worden, merkte ze dat haar lichaam steeds meer spanning vasthield wanneer haar vriend dichtbij kwam. Vooral wanneer hij lichamelijk contact met haar maakte, ‘in haar’ was, voelde ze een weerstand die ze niet kon verklaren.
Ze wilde begrijpen waar dit vandaan kwam.
Niet alleen om haar kinderwens mogelijk te maken, maar vooral omdat ze weer volledig wilde kunnen genieten van liefde, intimiteit en de verbinding met haar partner.
De herinnering die alles veranderde
“Ik deel mijn verdriet niet meer”
Op het vragenformulier had ze een herinnering beschreven die steeds terugkwam.
Ze was 14 jaar oud en had haar eerste grote verliefdheid.
De jongen op wie ze verliefd was, bleek haar gevoelens niet te beantwoorden. Sterker nog: hij leek haar helemaal niet leuk te vinden.
Ze was diep verdrietig.
Ze zocht troost bij haar moeder.
Ze wilde gehoord worden.
Ze wilde voelen dat haar verdriet er mocht zijn.
Maar de reactie van haar moeder was totaal anders dan ze had verwacht.
In plaats van mee te voelen, reageerde haar moeder bijna opgelucht en blij. Alsof het iets goeds was.
Voor haar voelde het alsof er iets brak.
Alsof haar verdriet niet welkom was.
Alsof ze niet begrepen werd op het moment dat ze haar moeder het meest nodig had.
Vanaf dat moment ontstond een overtuiging:
"Als ik verdriet heb, moet ik het zelf oplossen."
"Ik kan beter niets delen, want dan wordt het alleen maar erger."
Ook nu, jaren later, merkte ze dit patroon nog steeds.
Wanneer ze verdriet had over haar kinderwens of haar onzekerheid rondom zwanger worden, sprak ze er niet over met haar moeder.
Er zat afstand.
Terwijl ze eigenlijk verlangde naar verbinding.
In Regressie
Het verdriet dat nooit verwerkt was
Tijdens de regressie ging ze eerst terug naar het moment waarop ze 14 jaar was.
Ze beleefde opnieuw hoe ze tegenover haar moeder zat met haar gebroken hart.
Ze voelde opnieuw de hoop dat haar moeder haar verdriet zou verzachten.
Dat ene moment waarop ze had gehoopt:
"Mijn moeder begrijpt mij."
Maar in plaats daarvan voelde ze de teleurstelling.
De leegte.
De pijn.
Alsof ze een stomp in haar buik kreeg.
Op dat moment begreep ze dat niet alleen haar verdriet was blijven zitten...
maar ook het gevoel dat ze er alleen voor stond.
Het verdriet zat letterlijk opgeslagen in haar lichaam.
Terug naar een vorig leven
De regressie ging verder terug.
Naar een leven waarin ze opnieuw 14 jaar oud was.
Ze lag in bed.
Het was haar verjaardag geweest en ze kon niet slapen.
Die avond kwam haar vader haar kamer binnen.
Ze was blij.
Ze dacht dat hij haar misschien nog iets extra's wilde geven.
Waarom zou hij anders zo speciaal en geheimzinnig binnenkomen?
Maar wat begon als een moment waarop ze zich gezien en bijzonder voelde, veranderde volledig.
Haar vader overschreed grenzen die nooit overschreden hadden mogen worden.
Ze raakte in shock.
Haar lichaam bevroor.
Ze wist niet wat ze moest doen.
Ze voelde alleen angst, verwarring en machteloosheid.
Ze raakte in shock en hij verkrachtte haar.
Het geheim dat niemand wilde horen
Drie dagen liep ze ermee rond
Drie dagen liep ze ermee rond en haar moeder stelde vragen waarom ze nu opeens zo anders was. Ze probeerde erom heen te praten, maar de derde dag had ze zoveel verdriet en ze voelde zich zo onveilig dat ze het tegen moeder moest zeggen. Moeder reageerde gelaten:”Dat moet je gedroomd hebben. Je vader zou dat nooit doen. Het was vast een nachtmerrie.” En haar moeder ging weer door. Hierna voelde zij zich leeg, alsof alle contact en verbinding met haar ouders was verbroken. En het verdriet in haar buik was zo intens, maar ze kon niet huilen. Ze moest het zien weg te drukken. Niemand mocht dit weten. Niemand wilde dit weten.
Een lichaam dat zichzelf wilde beschermen
Alleen als ze dood was zou ze vrij kunnen zijn
Op de laatste dag van dat leven was ze alleen. Haar man was al jaren geleden gestorven. Het was een huwelijk wat gemakkelijk was. Hij vroeg niet zoveel van haar en was altijd aan het werk. Er waren geen kinderen uit dit huwelijk voortgekomen. Het lukte niet, hoewel hij graag een zoon had gehad. Nadat hij begreep dat ze geen kinderen konden krijgen, richtte hij zich volledig op zijn werk. Dit gaf haar ‘de rust en ruimte’ die ze nodig had. Maar deze laatste dag voelde ze weer de pijn in haar buik, het verdriet, terwijl ze terugkeek op haar leven. Wat had ze nu eigenlijk bereikt? Wat was er van haar leven terecht gekomen. Zo’n gemis. Alleen als ze dood was zou ze vrij kunnen zijn, geloofde ze. Ze stierf met pijn in haar buik en het gevoel alsof haar lichaam niet van haar was. Alsof ze er geen controle eer over leek te hebben. Precies dezelfde klachten als die ze nu had.
De overtuiging die was blijven doorwerken
Na het sterven ontdekte ze dat een deel van de angst en machteloosheid nog steeds verbonden was met haar lichaam.
Ze had zichzelf nooit kunnen bevrijden van de ervaring.
Er zat nog een oude bescherming:
"Mijn lichaam moet mij beschermen."
"Intimiteit is gevaarlijk."
"Ik moet mij afsluiten om veilig te blijven." (spieren vagina hard aanspannen)
Ze begreep dat haar lichaam haar niet tegenwerkte.
Het had haar juist jarenlang proberen te beschermen.
Alleen was die bescherming nu niet meer nodig in haar huidige leven.
Antwoorden, Inzichten & Innerlijke Heling
Tijdens de sessie kon ze de oude angst en de overtuigingen die niet meer bij haar hoorden loslaten.
Ze ontdekte opnieuw dat haar lichaam van haar was.
Dat liefde veilig mocht zijn.
Dat intimiteit niet verbonden hoefde te zijn met angst of verlies van controle.
Ook ontstond er een nieuw inzicht over haar moeder.
Niet langer vanuit boosheid, maar vanuit begrip.
Ze zag dat ook haar moeder gevangen zat in haar eigen overtuigingen en beperkingen.
De verbinding kon hierdoor op een andere manier herstellen.
Een verbinding waarin verdriet gedeeld mocht worden.
Waarin ze gezien mocht worden.
En waarin ze zichzelf weer volledig mocht openen voor liefde, haar partner en haar kinderwens.