Het heeft allemaal toch geen zin

"Waarom voelt het alsof het glas altijd halfleeg is?"

Hij wist eigenlijk niet precies waarvoor hij kwam.

Er speelde zoveel tegelijk. Er was zoveel aan de hand.

De relatie met zijn kinderen liep steeds stroever. Tot zijn schrik merkte hij dat hij soms precies dezelfde harde, kwetsende opmerkingen maakte als zijn eigen vader vroeger. Juist datgene waar hij als kind zo'n hekel aan had.

Ook zijn huwelijk begon scheurtjes te vertonen.

Waar hij vroeger zijn hoofd leeg kon maken tijdens het hardlopen, werkte dat nu niet meer. Thuis kon hij niet meer opladen. Op zijn werk evenmin.

Hij had alles bereikt waarvoor hij jarenlang had gewerkt: een goede baan als financieel manager, een mooi huis, een gezin en financiële zekerheid.

En toch voelde het alsof er iets ontbrak.

Alsof er sinds zijn jeugd een verdriet met hem meeliep dat nooit echt was verdwenen.

Een leven waarin voelen geen plaats kreeg

Tijdens het gesprek vertelde hij dat emoties vroeger nauwelijks bestonden. Hij vond het moeilijk om bij zijn emoties te komen.

Wanneer zijn moeder wilde huilen, hoorde hij zijn vader steevast zeggen:

"Nou... niet huilen."

En dan stopte zijn moeder.

Alsof verdriet er niet mocht zijn.

Zelf kende hij dat ook.

Na een verloren sportfinale had hij als kind behoefte aan een arm om zich heen.

In plaats daarvan zag hij zijn vader weglopen.

Hij besefte zich tijdens de sessie dat hij nooit een knuffel van zijn vader had gekregen.

Vanaf dat moment besloot hij onbewust dat hij het zelf wel moest redden.

Niet huilen.

Niet zeuren.

Presteren.

Het bracht hem daar waar hij wilde zijn, of dacht waar hij wilde zijn: een hele goede baan als financieel manager, een mooi huis, die auto, een vrouw, 2 kinderen. De doelen waren, zoals hij die in zijn hoofd had, behaald. Misschien zou zijn vader dan ooit trots op hem worden. En nu was het niet wat hij wilde dat het was.

Symptomen/ingangen naar de oorzaken ervan:

• Niet goed meer weten waar die ‘naartoe’ moest

• Relatie met kinderen was gespannen

• Dezelfde trekjes als vader vertonen: ongemeen hard, kwetsend

• Relatie met vrouw vertoont scheurtjes

• Thuis niet meer kunnen opladen/tot rust komen

• Moeite om bij verdriet te komen

• Moeite om te voelen wat hij echt wil

• Niet meer helder denken

• Het glas is altijd hafvol

• Heel hard werken (voor uiteindelijk niks)

• Dat wat ik graag wil zal nooit zijn

In Regressie

In het eerste moment kwam hij uit dat hij zag dat zijn moeder wilde huilen en zijn vader kenbaar maakte daar niet gediend van te zijn:”Nou, niet huilen..”. En hij zag dat moeder stopte met huilen. Ze luisterde naar vader en blijkbaar moest er met betrekking tot emoties naar vader geluisterd worden als moeder dit zo deed. Hij heeft haar nooit meer zien huilen hierna. Diep van binnen hoopte hij zijn vader trots te maken door nooit te (gaan) huilen.

Niet mogen huilen om een verloren finale

Hij kwam weer uit bij de verloren finale, waarin hij troost had willen ontvangen van zijn vader. Dat zou heel ontspannend voor hem zijn geweest en het verlies teniet gedaan hebben. In plaats daarvan hield hij de rest van het verdriet vast in zijn borst en bij zijn keel, zodat het niet naar boven hoefde te komen. Maar toch had hij al gehuild en daarmee zijn vader teleurgesteld. Nu moest hij de liefde van zijn vader gaan terugwinnen door iets te bereiken waar vader trots op zou zijn… Maar dat moment is nooit gekomen. Zelfs niet nadat hij alles had. Zelfs meer dan zijn vader.

Zware zwangerschap met emotionele rollercoasters

Hij kwam in het volgende moment uit in de buik van moeder. Moeder had een zware zwangerschap met heel veel emotionele rollercoasters. Die probeerde ze te bedwingen, zodat ze niet tot last voor haar man zou zijn. Dit lukte helaas niet en haar man reageerde steevast met “Nou, niet huilen…”. De arm die ze verlangde kreeg ze niet: ze stopte met daarnaar te verlangen. Dat was het beste. En met haar emoties moest ze zelf leren om te gaan.

Vader durfde hem niet vast te houden na geboorte

In het volgende moment was hij geboren en werd hij door vader vastgehouden. Maar terwijl hijzelf een soort van rustig was, merkte hij aan het lichaam van vader dat die overmand was door emotie en trilde van totale onzekerheid. De man die hij eens was en waar hij op had gebouwd, smolt weg terwijl hij zijn zoon vasthield. Alles was anders. Nergens controle over. Overgeleverd aan de Goden. En terwijl hij bezig was om zijn zoon in zich op te nemen, moest hij zich tegen al die emoties vermannen om controle te hebben over het ‘vasthouden’ van zijn zoon.

Vorig leven samen met een van zijn kinderen

Hij ging verder terug in een vorig leven waar hij een van zijn kinderen van kende. Een leven in Frankrijk, vlakbij Spanje. Zijn kind was daar zijn werknemer. Ze werkten samen in een onderneming als hoefsmeden. De zaken waren zo goed gegaan dat hij een werknemer moest aannemen. Maar wanneer de inkomsten minder werden, hoe meer zijn werknemer ging ‘kosten’ en hoe minder hij voor thuis voor zijn vrouw en gezin had. Geldzorgen dus, maar het veranderde ook iets in de relatie met zijn werknemer. Hij werd kribbiger: immers, deze dag kostte zijn werknemer hem meer dan wat hij opleverde. Ondanks dat hij zijn werk uitstekend deed, zag hij dat niet meer. Hij kreeg het gevoel dat zijn werknemer zijn tijd aan het verdoen was en hier te lang bleef hangen. Ze hadden het super fijn samen, maar zo kon die niet blijven.

De zaken gingen echt slecht toen er een concurrent bij kwam. Hij kwam op het punt dat hij de werknemer niet kon houden. Thuis kon hij het echt niet meer uitleggen en zijn vrouw was stilgeweest voor zover ze kon, maar was nu echt in alle staten. Hij moest afscheid nemen van zijn werknemer, wat hij die dag ook deed. “Je hoeft niet meer te komen. Ik kan je niet meer betalen.” Hij probeerde zijn tranen in te houden. Dit voelde als een diepe scheiding. Zijn werknemer begon te huilen. Dit ging door merg en been. Hij begon bijna controle te verliezen over zijn lichaam:“Nou, niet huilen…”, reageerde hij.

Het afscheid van zijn werknemer leverde hem niet de thuissituatie op, waarvan hij hoopte dat die een bepaalde rust en voldoening - voor zijn vrouw - zou geven. Die kwam er niet en hoewel de inkomsten weer stegen, voelde hij zich alleen. Er mistte iets. En hij werd boos, korteraf, snauwerig. Hij wilde gezien worden. Iets van hem wat niet werd gewaardeerd door zijn vrouw en kinderen. Hij stierf enkele jaren later. Helemaal op was hij. En terwijl hij terugkeek op zijn leven dacht hij:”Waar doe je het allemaal voor? Het heeft allemaal uiteindelijk toch geen zin.”

Hij merkte dat hij nog precies hierin vast zat. En hij begreep ook dat hij niet dit leven was ingekomen om nog een keer hetzelfde - hetzij op een andere manier - te blijven ervaren en door te geven aan zijn kinderen. Hij voelde nu dat hij die diepe verdriet die met hem mee was gereisd mocht loslaten, transformeren naar opgewekt uitkijken naar verbinding, emoties tonen, zachte woorden, geloof, uitkijken naar.