Angst voor verbinding en steeds afstand nemen
Een praktijkvoorbeeld uit regressie- en reïncarnatietherapie
Een oude liefde die nooit werd losgelaten
Een regressie naar een leven waarin afscheid nooit voltooid werd
“Ik begrijp niet waarom ik steeds alleen blijf. Ik verlang naar liefde, maar zodra iemand echt dichtbij komt, gebeurt er iets in mij waardoor ik afstand neem.”
Dat was de hulpvraag waarmee een vrouw van begin veertig mijn praktijk binnenkwam. Ze had relaties gehad, maar telkens ontstond hetzelfde patroon. In de ‘verkennende fase’ was er verbinding en verlangen en sex, dat ging allemaal goed, maar op het moment dat de relatie ietsjes serieuzer werd, voelde ze een onverklaarbare angst die haar compleet lam legde.
Een angst die niet paste bij haar huidige leven.
Ze zei:
“Zodra iemand serieuzer wordt ga ik helemaal uit verbinding met die persoon. Ik blokkeer, ik sla dicht, alsof ik helemaal vast kom te zitten. En toch, een deel van mij wacht nog steeds op iemand. Alsof ik geloof dat iemand terugkomt. Maar tegelijkertijd voelt het alsof ik al weet dat die persoon nooit meer komt. ”
We onderzochten eerst de ervaring vanuit haar huidige leven. Waar kende ze dit gevoel van wachten? Wanneer voelde haar lichaam deze spanning? Waar zat de angst om zich volledig te verbinden?
Tijdens de regressie ontspande ze steeds dieper en richtten we de aandacht niet op het zoeken naar een verhaal, maar op de onderliggende emotionele ervaring.
Als vanzelf kwam er op een bepaald moment een beeld.
Een ander tijdperk, een andere omgeving
Ze zag zichzelf als een jonge vrouw in een klein dorp, in een andere tijd. Ze beschreef een eenvoudig leven, dicht bij de natuur. Er was een diepe liefde met een man die voor haar voelde als “thuiskomen”.
De verbinding tussen hen was sterk. Niet gebaseerd op bezit, maar op gelijkwaardigheid en herkenning.
Na de verliefde eerste weken (de ‘verkennende fase’), voelde ze al snel:
“Dit is degene met wie ik oud zal worden.”
Maar het leven liep anders.
Ze waren pas net gaan samenwonen. En nu keek ze naar haar vriend die op een kar met paarden met daarop andere mannen werd meegenomen. Ze voelde spanning (angst) in haar keel en borst. Door omstandigheden buiten hen om - waar ze geen invloed op hadden - werden ze van elkaar gescheiden. Het dorp ernaast had hulp nodig. Er was brand. Haar geliefde vertrok en zij bleef achter met de belofte dat hij spoedig terug zou komen.
Maar hij kwam in de dagen erna niet terug. Wel vele andere mannen. Niemand had hem gezien.
Het wachten werd een deel van haar bestaan. Tienduizenden mogelijkheden waren er waarom hij nog niet was terug gekomen. Even zoveel mogelijkheden waarom hij nooit meer terug zou komen.
Een tijd lang leefde ze met dezelfde gedachte: “Hij komt terug. Ik moet gewoon wachten en blijven geloven.”
Maar hij kwam niet meer en er kwam ook geen nieuwe man meer. Niemand kwam maar in de buurt van het gevoel wat hij gaf. Na hem was alles leeg.
Later in de regressie kwam het moment - haar laatste dag op aarde - waarop ze leeg en moe was en ze haar lichaam losliet. Ze voelde verdriet, maar vooral één diepe overtuiging:
“Ik zal nooit meer iemand vinden zoals hij.”Het oude postulaat dat nog doorwerkte
Binnen regressietherapie wordt vaak gekeken naar diepgewortelde overtuigingen: conclusies die iemand op een intens emotioneel moment vormt.
Een dergelijke overtuiging kan worden gezien als een postulaat: een innerlijke beslissing of waarheid die iemand ooit heeft aangenomen en die daarna het denken, voelen en handelen beïnvloedt.
In dit verhaal werd zichtbaar dat het oude postulaat niet alleen was:
“Ik ben mijn geliefde kwijt.”
Maar dieper:
“Ware liefde bestaat maar één keer.” (Ik zal nooit meer iemand vinden zoals hij)
En daaronder:
“Als ik opnieuw liefheb, verraad ik (hem en) wat ooit was.” Door een nieuwe relatie te krijgen, laat ik mijn grote liefde los.
Deze overtuiging leek niet logisch vanuit haar huidige leven, maar haar emotionele systeem reageerde alsof dit nog steeds de werkelijkheid was.
De verbinding met het huidige leven
Vanuit het hier en nu onderzochten we hoe deze oude ervaring zichtbaar was geworden.
Mentaal:
Ze dacht vaak dat niemand echt bij haar zou passen.
Ze vergeleek nieuwe partners onbewust met een ideaalbeeld dat niemand kon bereiken.
Ze had een overtuiging ontwikkeld dat diepe liefde altijd eindigt in verlies.
Emotioneel:
Zodra iemand dichtbij kwam, ontstond verdriet zonder duidelijke aanleiding.
Ze voelde een soort loyaliteit aan iemand die ze niet kon plaatsen.
Geluk toelaten voelde bijna als afscheid nemen van iets ouds.
Lichamelijk:
Bij verbinding en intimiteit ontstond spanning in haar borst en keel.
Haar lichaam reageerde alsof afscheid opnieuw dreigde: dichtklappen, dicht gaan/op slot gaan.
Ze voelde regelmatig een zwaar gevoel van verlangen én gemis: verdrietig gevoel in borst en buik.
Spiritueel:
Ze ervoer dat een deel van haar energie nog verbonden was met een oud verhaal.
Niet omdat ze “vastzat”, maar omdat een ervaring nooit volledig was afgerond.
De liefde was gebleven, maar het wachten mocht stoppen.
Het moment van bevrijding
Tijdens de regressie ging ze opnieuw naar het laatste moment van dat leven.
Niet om het verleden te veranderen, maar om vanuit haar huidige bewustzijn te kijken.
Ze zag dat de liefde die ze had ervaren niet verloren was gegaan.
De essentie van die liefde zat niet in één persoon.
De boodschap die naar voren kwam was:
“Liefde stopt niet wanneer iemand weggaat. Liefde mag opnieuw een vorm krijgen.”
Ze kon het oude besluit loslaten:
“Ik wacht tot iemand terugkomt.”
En vervangen door een nieuw innerlijk besluit:
“Ik mag opnieuw kiezen voor liefde. En dit keer alles ervaren wat toen onaf was.”Na de regressie
In de weken na de sessie veranderde vooral haar relatie met zichzelf.
Ze merkte dat ze minder vanuit angst reageerde wanneer iemand dichtbij kwam. De drang om afstand te nemen werd zachter. Ze voelde meer ruimte om iemand werkelijk te ontmoeten zoals die persoon nu was ipv met de toekomst bezig te zijn.
Het doel van regressietherapie is niet om een verhaal uit het verleden te bewijzen.
Het doel is om te onderzoeken welke overtuigingen, emoties en lichamelijke reacties vandaag nog invloed hebben.
Soms ligt de oorsprong van een patroon in ervaringen uit dit leven.
Soms ervaren mensen tijdens regressie beelden of herinneringen die voelen alsof ze uit een ander leven komen.
Wat belangrijk is, is wat er in het heden verandert:
Meer inzicht.
Meer vrijheid.
Meer keuze.
Zodat oude verhalen niet langer bepalen hoe iemand vandaag leeft.