Ongezien beïnvloed worden | Praktijkvoorbeeld regressietherapie
"Ik voel zoveel druk op mijn schouders”
Een vrouw ontdekt dat overgrootvader nooit echt weg is geweest
Het was eigenlijk teveel. Veels teveel wat ze allemaal had meegemaakt. Zoveel mensen had ze al gezien. Zoveel therapieen. Ze excuseerde zich al bij voordat dat ze alle gesprekstechnieken wel kende die therapeuten hadden. Ze zocht echt iemand die naar de kern kon gaan en gelouterd erin was, zoals ze zei.
Toen ik haar vertelde dat zij mijn allereerste cliënt in 10 jaar tijd was, dus dat het beter was dat ze niet zoveel verwachtingen had, waren het ijs en precies al die verwachtingen gebroken.
De verschijning in haar slaapkamer
Een jeugd van ellende en verwaarlozing, een knotsgekke vader, een moeder die alleen maar de klappen ving, maar geen kant op kon, school wat niet ging, verkeerde en hele verkeerde vriendjes, veel aan zelfheling gedaan, hard gewerkt, huisje, boompje, lief beestje, maar ze kwam toch iedere keer in gekke, haast duivelse dingen terecht.
“Er gebeuren echt rare dingen waar ik de vinger niet op kan leggen.”
Vlak voor het slapen voelde ze een verschijning over haar heen gaan. Een zwaar, drukkend gevoel boven haar lichaam. Bedreigend.
Soms zat ze ijskoud rechtop in bed. Bidden, chanten.
“Het is net alsof het me wil aanranden. Het bezeten is. Niet spoort of zo en iets van me wil.”
In gesprek met de nachtelijke bezoeker
Heel gemakkelijk verscheen de energie in haar beleving.
Een energie die boos was en afstandelijk. Maar het liet zich (zoals entiteiten uiteindelijk allemaal doen) verleiden tot spreken.
De energie liet zich zien als een oudere man. Grijs. Op de vraag wie die was antwoordde hij dat hij de overgrootvader van moeders kant was.
Hij was zich volledig bewust dat hij bij zijn achterkleindochter in huis kwam. Niets liever.
“Ze is van mij. Ik ga niet weg.”.
De man liet flitsen van zijn leven zien. Hij was streng autoritair, streng gelovig, maar had een diep verlangen naar sex. Het maakte hem gek. Al die driften beheersen. Totdat hij brak en zijn dochters begon te misbruiken, en zijn macht als man. Dit ging jarenlang zo door. Zijn dochters werden ongelukkig en kregen ongelukkige huwelijken.
Diep van binnen had hij al besloten dat er voor hem geen hemel zou zijn. Zo stierf hij diep en diep eenzaam en vol haat en afkeer. Na zijn dood bleef hij in de buurt van zijn dochters. Hij leerde hoe hij situaties kon beinvloeden, emoties kon triggeren.
Zo beinvloedde hij de vrouwen in de familie, tot en met zijn achterkleindochter aan toe. Ze moesten weten dat hij er nog was.
Hoe geisoleerder zij was, hoe beter hij zich voelde.
Hoe angstiger zij was, hoe meer hij leefde.
En hoe moeilijker het was om een goede relatie te hebben met iemand.
Hij was er bijna. Bijna daar waar hij haar wilde hebben: bij opgeven. Ophouden met tegenstribbelen. En je overgeven aan de lagere astrale wereld.
Maar nu was die ontdekt. En kwamen al zijn plannen aan het licht. Zijn laatste uur was geslagen.
De bekentenis van overgrootvader
De overgrootvader wilde niet weg. In geen honderd miljoen jaar. Hij zou doorgaan met waar die mee bezig was. Ook al was die nu ontdekt. Hij was zelfs benieuwd wat ik daar precies aan ging doen. Een beetje smuilend stond hij te lachen.
Ik vertelde hem dat ik niks ging doen, maar dat er een plek in de hemel, het licht is, voor hem en of hij daar naartoe wilde gaan.
Daar had hij absoluut geen zin in. Dan zou hij eeuwig straf krijgen en moeten boeten. Nooit.
Ik vroeg nog door of er iets was wat hij nodig had om een kijkje in het licht te gaan nemen.
“Ik ga niet weg.”
De cliënt werd zichtbaar bang. Bang dat deze man nooit meer weg zou gaan.
Ik vroeg de man of hij Jezus Christus kende. Hij werd stil. Ik vroeg het hem nog een keer. Hij bleef stil. En ik vroeg of Christus erbij kwam. En die kwam, zoals altijd.
De man erkende de almachtige kracht van Jezus en viel op zijn knieen. Alles wat hij in zich had qua trucs, afleiding, misleiding, haat, agressie, alles viel van hem af en hij begon het licht in zijn eigen hart te zien.
Hij werd door Christus en de cliënte in het licht gebracht, waar een ieder stond te wachten op hem. Het was voor het eerst dat hij zich weer verbonden en samen voelde. Hij viel (energetisch) op zijn knieën en huilde een heel leven aan verdriet en pijn en van geluk en dankbaarheid dat die vergeven was. Dat er vergeving bestond voor wat hij had gedaan. Hoe intelligent hij ook was, hoe ongekend sluw, gemeen en doortrapt hij ook was, deze liefde kon hij met zijn ratio nooit begrijpen.
In het licht werd hij herenigd met zijn gezin. En als laatste met de oma van de cliënte, zijn dochter die hij zoveel ongekend leed had aangedaan. Hij betuigde diepe spijt voor wat hij haar had aangedaan en ze kregen samen een voorproefje te ervaren wat er veranderd zou zijn in de familielijn als er wel liefde was geweest:
gezondere keuzes voor mannen
behouden van grenzen
ruimte innemen
rust ervaren
niet meer op je hoede hoeven zijn
diepe(re) gelijkwaardige relaties ervaren
je kunnen openen voor echte liefde.
Overgrootvader zat op haar schouders en drukte haar naar beneden. Het leven moest zwaar wegen, haar pad moest zwaar zijn en leiden tot opgave.
Hij beinvloede de energie bij haar als ze met een man was, door haar ziek te maken of aan zichzelf te laten twijfelen. Hoe meer zij aan zichzelf begon te twijfelen hoe meer invloed hij op haar had.
Hij liet zien hoe hij haar bang wilde maken, totdat ze zou breken. Op een punt zou komen, waarop ze het nooit aan een ander zou durven te vertellen wat er gebeurde in en om haar heen…
Hij was zeker bereid om dat te helen voor zijn achterkleindochter. Zij had hem immers alles (zijn gezin) terug gegeven.
De vrouwenlijn was zo sterk geweest en had zoveel te verduren gehad en was nooit echt toegekomen aan een eigen leven, genieten van de vrouwelijkheid en het vrij zijn en van vrije keuzes.
En het was niet de bedoeling dat de achterkleindochter dat allemaal zou continueren. Maar juist zou beëindigen. Voor zichzelf. Voor hen.
Een echo uit het verleden
De energie, die uiteindelijk haar overgrootvader bleek te zijn, was de dag erna vrijwel volledig weg. Alleen nog een echo uit het verleden zoemde na, die na 3 dagen volledig weg was. Er was niets meer. Iets wat haar bijna op het randje van complete krankzinnigheid had gebracht, was nu op een bijna krankzinnige wijze volledig weg. “Goddelijk”, zoals ze zelf omschreef.