Praktijkvoorbeeld – Regressie naar een vorig leven
Lichamelijke klachten en hun diepere oorsprong
Zenuwpijn in de voeten (neuropathie)
"Ik heb alles geprobeerd. Maar het wordt alleen maar erger."
Hij moest zijn tranen zien te bedwingen"Ik heb alles geprobeerd. Maar het wordt alleen maar erger."
Met die woorden kwam een 67-jarige man mijn praktijk binnen. Al jaren had hij last van ernstige zenuwpijn, vooral in zijn voeten. Hij had verschillende artsen bezocht, zijn voeding volledig aangepast en zich uitgebreid verdiept in mogelijke oorzaken van neuropathie. Toch bleef de pijn aanwezig. Sterker nog, deze leek langzaam steeds verder toe te nemen.
Terwijl hij vertelde over de impact die de klachten op zijn leven hadden, moest hij zichtbaar zijn tranen bedwingen. Wandelen werd steeds moeilijker. Vrijwel alles wat hij graag deed, kostte hem inmiddels zoveel pijn dat hij het liever vermeed. Hij wist niet meer wat hij nog kon doen en vroeg zich af of regressie- en reïncarnatietherapie hem misschien een ander perspectief kon bieden. Niet omdat hij zeker wist dat het zou helpen, maar omdat hij zelf wilde ontdekken waar zijn klachten mogelijk vandaan kwamen.
De situatie in zijn huidige leven
Hij vertelde dat de relatie met zijn vrouw en kinderen in de loop der jaren veranderd was. Iedereen leek zijn eigen leven te leiden. Hoewel hij en zijn vrouw nog goed met elkaar konden opschieten, voelde de relatie vooral vertrouwd en praktisch. Zij bleef actief, had veel sociale contacten en ondernam van alles. Zelf voelde hij zich steeds verder beperkt door de pijn.
Wat hem misschien nog wel het meest raakte, was het gevoel er alleen voor te staan. Hij had het idee dat niemand werkelijk begreep wat hij dagelijks doormaakte. Soms leek het zelfs alsof anderen hem liever uit de weg gingen, omdat ze niet goed wisten hoe ze met zijn situatie om moesten gaan. Of dat werkelijk zo was wist hij niet, maar zo voelde het voor hem.
Symptomen en emoties
Lichamelijke pijn als uiting van emotioneel conflict: De zenuwpijn in zijn voeten is een fysieke manifestatie van zijn onderdrukte emoties en onverwerkte trauma's.
Gevoel van onmacht en schuld: Hij moet zijn tranen bedwingen, wat duidt op dat iemand actief moeite moet doen om zich niet volledig over te geven aan de onmacht. (Huilen voelt als je overgeven aan de onmacht. De tranen bedwingen levert op dat je nog niet verslagen bent, alleen het lichaam registreert het wel.)
Isolement en eenzaamheid: Hij ervaart zich geïsoleerd van zijn familie (iedereen op z’n eiland), wat bijdraagt aan zijn emotionele lijden. Daarnaast voelt hij zich niet begrepen door de belangrijke mensen in zijn leven.
De eerste oorsprong: zijn jeugd
We begonnen niet bij een vorig leven, maar bij de ervaring zoals hij die nu kende.
Wanneer voelde hij zich precies zo machteloos? Waar kende zijn lichaam dit gevoel al van?
Tijdens de regressie kwam hij uit bij zijn jeugd.
Hij zag zichzelf weer als kleine jongen. Zijn ouders bepaalden alles. Hij moet alleen maar gehoorzamen, doen wat zij hem opdragen en anders straf. Er was weinig (geen) ruimte voor wat hij zelf voelde of wilde. Alsof ze onder een hoedje spelen. Hij leerde zich gedienstig op te stellen en deed vooral wat zijn moeder deed, mede op strikt advies van zijn vader. Vooral zijn vader was duidelijk.
"Je luistert naar je moeder, hoor je?"
Hij ontdekte hoe hij zich vanaf jonge leeftijd was gaan schikken naar degene die het meeste overwicht had. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat hij had geleerd dat dit de veiligste manier was.
In verschillende herinneringen zag hij zichzelf letterlijk achter zijn ouders aan lopen. Zij waren met elkaar of met anderen bezig. Niet met hem. Hij liep erachteraan.
Niet gezien.
Niet gehoord.
Niet werkelijk betrokken.
Opvallend genoeg ging zijn aandacht steeds naar zijn voeten.
Eigenlijk wilden ze weg.
Maar weggaan was geen optie.
Dat zou alleen maar problemen opleveren.
Hier leek een eerste overtuiging te ontstaan:
"Ik ben niet in staat voor mezelf op te komen."
Beperkende overtuiging: “Ik ben niet in staat om voor mezelf op te komen.”
Identificatie met slachtofferschap: Hij ziet zichzelf als slachtoffer van externe omstandigheden: “Ik moet me schikken naar degene met het meeste overwicht”.
Onbewuste loyaliteit: Zijn onvermogen om los te komen van zijn ouders vertaalt zich in aanpassen (en blijven) aan hen.
Vorig leven: Een ander tijdperk, een andere omgeving
Hij liet het gebeurenTerwijl hij deze ervaring verder onderzocht, veranderde het beeld vanzelf.
Hij bevond zich ineens in een andere tijd. Een vorig leven.
Hij zat aan een zware houten tafel, samen met een groep mannen. Er werd gesproken over een groep vrouwen die als heksen werden beschouwd en uit de weg geruimd moesten worden. Er was nauwelijks discussie. Vrijwel iedereen was het met elkaar eens.
Zelf twijfelde hij.
Hij kende de vrouwen niet persoonlijk. Hij had ze altijd vreemd gevonden. Ze leefden anders dan de mensen in het dorp en hadden hun eigen manier van genezen. Misschien, dacht hij nog, zou er meer rust komen als zij verdwenen.
Toch voelde het niet goed.
Maar hij sprak zich niet uit.
Niet omdat hij bewust besloot mee te doen.
Hij liet het gebeuren.
De brandstapel
In een volgend moment stond hij op het dorpsplein.
Vijf vrouwen werden naar de brandstapel gebracht.
De sfeer onder de omstanders was bijna uitgelaten. Sommige vrouwen verzetten zich nog. Andere ondergingen zwijgend hun lot.
Zijn aandacht werd direct getrokken naar één jonge vrouw.
Ze keek naar de grond.
Ze verzette zich nauwelijks.
Ze leek haar lot al geaccepteerd te hebben.
Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden.
Terwijl het vuur werd aangestoken, werd hij aangesproken door een van de mannen uit de vergadering. Hij raakte met hem in gesprek en bleef daardoor staan.
Eigenlijk wilde hij weg.
Maar opnieuw bleef hij waar hij was.
Hij hoorde de schreeuwen.
Hij rook de rook.
Hij zag hoe de vrouwen stierven.
De jonge vrouw bleef vrijwel stil.
Op dat moment voelde hij zijn voeten ijskoud worden.
Zijn hele lichaam wilde weg.
Maar hij hield zich in.
De gevolgen van één besluit
Vanaf dat moment veranderde er iets.
De rust waar hij op gehoopt had kwam niet.
Hij voelde zich juist steeds minder verbonden met de mensen om zich heen.
Hij trouwde enkele jaren later, maar vertelde zijn vrouw nooit wat hij had meegemaakt. Het verdriet en de schuld hield hij voor zichzelf.
In plaats daarvan ging hij steeds harder werken. Hij probeerde bezig te blijven en volgde zijn vrouw in alles, in de hoop dat het gevoel ooit zou verdwijnen.
Dat gebeurde niet.
Langzaam begon ook zijn lichaam te veranderen.
Iedere ochtend kostte het meer moeite om uit bed te komen. Zodra zijn voeten de vloer raakten, voelde hij hoe zwaar de dag zou worden.
Alsof zijn voeten hem nauwelijks nog konden dragen.
Het einde van dat leven
Aan het einde van zijn leven lag hij ziek in bed.
Zijn voeten deden pijn.
Zijn lichaam voelde uitgeput.
Op zijn borst lag een zware druk die als verdriet aanvoelde.
Zijn vrouw zat naast hem, maar hij voelde afstand tussen hen. Ze wist niet goed wat ze moest zeggen, dus zei ze niks. Hij had zijn hele leven geprobeerd verbinding te vinden door zich aan anderen aan te passen, maar werkelijk dichtbij had hij zich nooit gevoeld.
Toen hij na zijn overlijden, nadat zijn ziel zijn lichaam verliet, op zijn leven terugkeek, werd duidelijk welk besluit hij onbewust had meegenomen:
"Anderen bepalen mijn leven."
Hier begon hij te beseffen dat hij nog steeds bezig was met het oplossen van dit probleem.
De ontmoeting na zijn overlijden
Vlak voordat hij het Licht van de hemel bereikte, verscheen de jonge vrouw die hij ooit op de brandstapel had zien sterven. Ze stond voor het licht.
Ze vertelde dat ze al die tijd met hem verbonden was gebleven.
Niet uit wraak.
Maar omdat hij zichzelf nooit had toegestaan werkelijk voor zichzelf te gaan staan.
Zolang hij zichzelf bleef wegcijferen, bleef ook deze oude ervaring zich herhalen.
Samen besloten ze dat het niet langer nodig was dit verhaal met zich mee te dragen.
Ze wilden het loslaten.
De vrouw kon het Licht binnengaan.
Hij bleef echter achter.
Alsof iets hem vasthield.
Toen ontdekte hij dat zijn ouders hem vasthielden.
Zij waren na hun overlijden niet verder gegaan, omdat zij zich schuldig voelden over de manier waarop zij hem als kind hadden behandeld. Onbewust waren zij bij hem gebleven.
Pas toen zij elkaar werkelijk ontmoetten, konden ook zij hem geven wat hij tijdens zijn jeugd zo had gemist.
Liefde.
Erkenning.
Verbinding.
Hij kon zijn tranen niet meer tegenhouden.
Samen gingen zij verder het Licht in.
Zijn eigen licht terugvinden
In het Licht verscheen de jonge vrouw opnieuw.
Ze gaf hem een diamant.
Hij wist, voelde, herinnerde direct wat deze betekende.
Hij was in dat leven zijn eigen licht, zijn eigen shine, kwijtgeraakt.
Hij nam de diamant aan en plaatste hem in zijn lichaam.
Onmiddellijk voelde hij iets terugkeren wat hij al heel lang niet meer had ervaren.
Zijn eigen levensenergie.
Hij herinnerde zich dat hij niet was gekomen om achter anderen aan te lopen, maar om zijn eigen leven te leven.
Voor het eerst voelde hij weer enthousiasme om dingen te gaan doen die hém gelukkig maakten.
Na de sessie
De sessie maakte diepe indruk op hem.
Hij had nooit eerder therapie gevolgd en was gewend zijn gevoelens vooral voor zichzelf te houden. Nu had hij ruim tweeënhalf uur lang ervaringen beleefd die hem op een heel andere manier naar zijn leven lieten kijken.
Er viel veel op zijn plaats.
Aan het einde van de sessie zei hij:
"Ik ga alles eerst rustig op me laten inwerken voordat ik een nieuwe afspraak maak."
Dat voelde passend.
Soms heeft een ervaring tijd nodig om werkelijk door te werken.
Wat deze regressie zichtbaar maakte
Het doel van regressietherapie is niet om een vorig leven te bewijzen.
Waar het om gaat, is te onderzoeken welke overtuigingen, emoties en lichamelijke reacties vandaag nog invloed hebben.
In deze sessie werd zichtbaar hoe één diepgeworteld patroon zich op verschillende momenten leek te herhalen: zich aanpassen, zichzelf inhouden en anderen laten bepalen welke richting zijn leven opging.
Tijdens de regressie ontstond ruimte om dat oude besluit los te laten.
Niet langer:
"Anderen bepalen mijn leven."
Maar:
"Ik mag mijn eigen weg gaan."
Of de beelden nu letterlijk een vorig leven beschrijven of een symbolische weergave zijn van innerlijke processen, is daarbij minder belangrijk.
Wat telt, is wat iemand in het heden ervaart.
Meer inzicht.
Meer vrijheid.
Meer ruimte om opnieuw voor zichzelf te kiezen.
Lees een ander voorbeeld:
ZICH VAN LICHAAM VERVREEMD VOELEN
“Andere mensen nemen beslissingen voor mij”