Moedervlekken en vorige levens
Waar komt die Moedervlek vandaan?
Een vrouw kwam in therapie met een bijzondere vraag.
Niet omdat ze last had van de moedervlek zelf.
Maar omdat ze zich haar hele leven al aangetrokken voelde tot één specifieke moedervlek, vlak onder haar linkerborst.
Ze bleef ernaar kijken.
Voelde dat er "iets" mee was of beter gezegd ‘achter zat’.
Tegelijkertijd maakte de moedervlek haar ook bang.
"Straks wordt dit huidkanker."
"Misschien ga ik hier ooit aan dood."
Daarnaast vond ze de vlek ook lelijk, alsof het haar lichaam lelijker moest maken, zodat ze minder aantrekkelijk voor mannen was, terwijl ze wel verlangde naar een relatie.
Ze wilde begrijpen waarom juist deze moedervlek haar zo bezighield.
Terug in regressie
Wanneer zij haar aandacht volledig naar de moedervlek brengt, verandert vrijwel direct haar gevoel.
De plek begint warm te worden.
Er ontstaat spanning in haar borst.
En zonder erover na te denken, komt ze terecht in een vorig leven.
Een jonge vrouw die verlangde naar vrijheid
Ze leeft binnen een streng religieuze gemeenschap.
Alles ligt vast.
Iedereen houdt elkaar in de gaten.
Er zijn regels voor hoe je leeft.
Hoe je je kleedt.
Hoe je denkt.
En zelfs met wie je later zult trouwen.
Maar diep van binnen verlangt ze naar iets anders.
Naar vrijheid.
Naar liefde.
Naar een man die voor háár kiest.
Niet omdat het moet.
Maar omdat hij werkelijk van haar houdt.
Hoewel vrouwen binnen de gemeenschap nauwelijks een eigen stem hebben, merkt ze dat ze bij mannen begint op te vallen.
En zij geniet daarvan.
Voor het eerst voelt ze zich gezien.
Waardevol.
Levend.
De gebeurtenis die alles veranderde
Op een dag blijft ze alleen achter met een man uit de gemeenschap.
Hij geeft haar aandacht. Luistert naar haar.
Ze ontspant.
Voelt zich eindelijk veilig.
Totdat hij haar onverwacht vastgrijpt.
Zijn hand klemt zich onder haar borst.
Precies op de plek waar zich in haar huidige leven de moedervlek bevindt.
Even later verkracht hij haar.
Niet lang daarna merkt de gemeenschap dat er iets met haar veranderd is.
Maar niet hij krijgt de schuld.
Zij.
Vanaf dat moment leeft ze onder voortdurende controle.
Boetedoening.
Veroordeling.
Schaamte.
De schuld van een ander wordt haar schuld.
De overtuiging die ze meenam
Na deze gebeurtenis neemt ze een besluit dat haar hele verdere leven bepaalt.
"Ik mag nooit meer te aantrekkelijk zijn."
"Ik mag nooit meer te vrij zijn of uitstralen."
Want vrijheid had haar alleen maar pijn en een leven lang ongelukkig zijn gebracht.
Aandacht van mannen betekende gevaar.
En schoonheid betekende straf en boetedoening.
Tijdens de regressiesessie beseft ze dat deze overtuiging nog altijd actief is.
Ze verlangt wel naar liefde.
Maar tegelijkertijd houdt een diep deel van haar iedere man op afstand.
Uit bescherming.
Niet omdat ze geen relatie wil.
Maar omdat haar onderbewustzijn nog steeds gelooft dat liefde gevaarlijk is.
De moedervlek krijgt een nieuwe betekenis
Langzaam begrijpt ze waarom juist deze moedervlek haar haar hele leven heeft gefascineerd.
Niet omdat de moedervlek zelf het probleem was.
Maar omdat het haar steeds opnieuw herinnerde aan een ervaring die nooit volledig verwerkt was.
De plek werd een soort afdruk.
Een herinnering.
Een uitnodiging om eindelijk te kijken naar wat daar ooit gebeurd was.
Na de sessie
Toen de sessie was afgerond, keek ze heel anders naar haar moedervlek.
Waar ze eerst vooral angst, schaamte en onzekerheid voelde, zag ze nu een herinnering aan een verhaal dat eindelijk afgerond mocht worden.
Niet langer een teken dat haar lichaam lelijk of beschadigd was.
Maar een symbool van een oude wond die eindelijk gezien mocht worden.
Voor het eerst voelde ze dat ze zichzelf weer toestemming kon geven om vrouw te zijn.
Zichzelf aantrekkelijk te mogen voelen. En gezien te worden én op te vallen bij de mannen.
En óók liefde toe te laten, zonder voortdurend bang te hoeven zijn dat vrijheid opnieuw zou eindigen in afwijzing, schuld of straf.
Precies zoals het was, voordat…
