Praktijkvoorbeeld Regressietherapie
"Ik word niet gezien."
Waarom dezelfde pijn steeds terugkeert in relaties
“Alsof ik er niet toe doe."
Iedere relatie leek hetzelfde te eindigen
Een vrouw kwam in therapie omdat ze steeds opnieuw tegen hetzelfde probleem aanliep. Zodra ze zich echt met iemand verbonden voelde, leek de relatie langzaam uit haar handen te glippen.
Niet omdat de liefde opeens verdween, maar omdat er telkens van alles tussen kwam.
Familieproblemen. Verplichtingen. Invloed van anderen. Misverstanden. Afstand.
Steeds opnieuw kreeg ze het gevoel dat ze niet werkelijk werd gezien door degene van wie ze hield.
Juist toen ze dacht eindelijk de juiste man te hebben ontmoet, gebeurde het opnieuw. Hun band voelde vanaf het eerste moment bijzonder diep, maar langzaam dreven ze uit elkaar. Uiteindelijk bleef zij achter met een intens verdriet.
"Ik voel me alsof ik in een niemandsland leef."
"Alsof niemand mij echt ziet."
In regressie
Tussen leven en dood
Nadat ze de gevoelens van verdriet, leegte en niet gezien worden volledig toeliet, gebeurde er iets bijzonders.
Ze kwam niet eerst in een jeugdherinnering terecht.
Ze kwam direct terecht in een enorme leegte.
Een donkere, stille plek.
Alsof de tijd daar had stilgestaan.
Ze voelde geen lichaam meer.
Geen richting.
Geen leven.
Alleen verdriet.
Alleen wachten.
Precies zoals zij zich in haar huidige leven voelde.
Donkere plekken in jezelf
Ze wist niet dat ze gestorven was
Langzaam verscheen haar lichaam op de grond.
Levenloos.
Ze keek ernaar alsof ze zichzelf niet durfde aan te kijken.
Toen ging de regressie verder terug.
Ze bevond zich ineens in een donkere kamer.
Daar stond haar echtgenoot.
In blinde woede greep hij haar bij haar keel.
Hij wurgde haar.
Toen ze nauwelijks nog bij bewustzijn was, stak hij haar met een mes recht in haar hart.
Ze stierf.
Maar na haar dood bleef ze hangen.
Ze kon haar leven niet loslaten.
De oorzaak lag nog eerder
Haar vader bepaalde haar leven
De regressie ging verder terug.
Ze zat als jonge vrouw aan tafel.
Er was een jongen op wie ze verliefd was.
Maar haar vader vond hem niet goed genoeg.
Hij bepaalde met wie zij wel en niet mocht omgaan.
Ze mocht alleen kijken.
Alleen dromen.
Uiteindelijk trouwde ze met de man die haar vader voor haar had uitgekozen.
In de hoop eindelijk gezien te worden.
Geaccepteerd.
Geliefd.
Maar het tegenovergestelde gebeurde.
Langzaam stierf ze al tijdens haar leven
Iedere dag zat ze voor het raam.
Ze keek naar buiten.
Daar was vrijheid.
Daar was leven.
Maar voor haar leek dat alleen nog een droom.
Ze kon niet weg.
Niet terug naar haar vader.
Niet ontsnappen aan haar man.
Nergens voelde ze zich veilig.
Nergens voelde ze zich gezien.
Langzaam stierf ze van binnen al, lang voordat haar lichaam stierf.
Herbeleving laatste dag en laatste momenten van haar leven
Haar laatste glimlach
Tijdens de laatste dag van haar leven keek ze opnieuw uit het raam.
Ze dacht aan de jongen op wie ze vroeger verliefd was geweest.
Voor heel even voelde ze weer liefde.
Vrijheid.
Leven.
Ze glimlachte.
Haar man zag die glimlach.
Voor hem voelde dat als verraad.
In een explosie van jaloezie vermoordde hij haar.
Niet omdat zij iets verkeerd had gedaan.
Maar omdat hij zich klein voelde.
Niet goed genoeg.
Niet gezien.
De weg naar het Licht
Nu ze dit hele leven opnieuw had beleefd, besefte ze eindelijk dat het werkelijk voorbij was.
Ze hoefde niet langer te blijven wachten.
Ze liet haar lichaam achter.
En liep richting het Licht.
Daar, vlak vóór het Licht, stond iemand op haar te wachten.
De jongen van vroeger.
Hij was nooit verder gegaan.
Niet omdat hij niet naar het Licht mocht.
Maar omdat hij bang was dat hij haar dan definitief kwijt zou raken.
Hij had eeuwen gewacht.
In stilte.
In dezelfde eenzaamheid.
Ook hij voelde zich nooit gezien.
Toen zij hem eindelijk zag, verdwenen de stilte en het wachten.
Samen stapten ze het Licht binnen.
Waarom zij elkaar opnieuw ontmoetten
Hij vertelde hoe zijn leven verder was gegaan.
Hij was uiteindelijk getrouwd.
Kreeg kinderen.
Probeerde een goede echtgenoot en vader te zijn.
Maar diep van binnen bleef hij altijd iets missen.
Ook hij voelde zich gevangen in zijn leven.
Hij verlangde naar vrijheid.
Maar durfde nooit werkelijk voor zichzelf te kiezen.
Na zijn dood bleef hij wachten.
Niet uit verdriet.
Maar uit liefde.
Waarom zij elkaar in dit leven terugvonden
Tijdens de regressie werd duidelijk waarom zij elkaar juist nu opnieuw hadden ontmoet.
Niet om het verleden opnieuw te beleven.
Maar om het eindelijk af te ronden.
Zij droeg nog steeds de overtuiging:
"Ik word niet gezien."
Hij droeg nog steeds de overtuiging:
"Liefde maakt uiteindelijk alles kapot."
Toen hun wegen elkaar opnieuw kruisten, werden precies die oude overtuigingen opnieuw geactiveerd.
Niet als straf.
Maar als uitnodiging om eindelijk te helen.
Ze begrepen allebei dat ze eerst zichzelf mochten leren zien.
Hun eigen leven mochten gaan leven.
Vrij van de verwachtingen van ouders, familie en oude patronen.
Pas daarna kon er ruimte ontstaan voor een liefde waarin ze elkaar werkelijk konden ontmoeten.
Niet vanuit angst.
Niet vanuit gemis.
Maar vanuit vrijheid.
Wat veranderde daarna?
Na de sessie merkte ze dat het diepe gevoel van verlatenheid langzaam verdween.
Ze hoefde niet langer te vechten om gezien te worden.
Ze voelde zich rustiger.
Vrijer.
En ontdekte dat echte verbinding niet begint bij gezien worden door een ander...
...maar bij jezelf eindelijk volledig durven zien.