Problemen met je schoonmoeder? Soms zit er meer onder
Een praktijkvoorbeeld over een overheersende schoonmoeder, boosheid, machteloosheid en een oude verbinding
"Dat vieze loeder..."
"Ik zeg het je... die vrouw is niet goed."
Een jonge vrouw meldde zich in de praktijk vanwege chronische ontstekingen in haar gewrichten. Haar lichaam deed voortdurend pijn. Soms had ze hulp nodig bij de meest eenvoudige dingen en juist dát vond ze verschrikkelijk.
"Ik wil niemand nodig hebben."
Toch ging het tijdens het intakegesprek opvallend vaak over iemand anders: haar schoonmoeder.
"Ik zeg het je... die vrouw is niet goed."
Wanneer een schoonmoeder steeds onder je huid kruipt
Iedere opmerking voelde als een steek.
Kleine opmerkingen.
Gemene blikken.
Subtiele vernederingen.
Haar vriend leek het nauwelijks te merken.
"Laat haar maar."
Maar zij kon dat niet.
Hoe harder haar schoonmoeder haar kleineerde, hoe bozer zij werd. Soms voelde ze letterlijk agressie door haar lichaam trekken.
"Ze haalt het bloed onder mijn nagels vandaan."
Hoewel ze eigenlijk kwam voor de ontstekingen, voelde ze intuïtief dat beide problemen ergens met elkaar verbonden moesten zijn.
Terug in regressie
Wanneer we de pijn, de ontstekingen en de boosheid in haar lichaam versterken, komt vrijwel direct één zin naar boven.
"Blijf van me af."
Haar hele lichaam spant zich aan.
Ze voelt hitte.
Boosheid.
Verdriet.
En dan verandert de omgeving.
Een dienstmeisje dat verliefd werd op de verkeerde jongen
Ze blijkt een jong dienstmeisje te zijn.
Ze werkt in een groot huis.
Niet omdat ze dat wil.
Maar omdat haar ouders het geld nodig hebben.
Alles wat ze verdient, gaat naar huis.
Zelf houdt ze vrijwel niets over.
De zoon des huizes is verliefd op haar.
En zij op hem.
Voor het eerst voelt ze zich werkelijk gezien.
Tot zijn moeder haar vastgrijpt.
Hard.
Bij haar bovenarmen.
Ze kijkt haar aan met een blik vol haat.
"Jij vies, smerig loeder."
"Mijn zoon is van mij."
"Een meisje zoals jij is hem niet waard."
Ze verstijft.
Ze wil zich losrukken.
Schreeuwen.
Vechten.
Maar ze durft niet.
Ze antwoordt slechts:
"Ja mevrouw..."
Op dat moment breekt er iets in haar.
Niet alleen haar hart.
Ook haar eigenwaarde.
De ontstekingen beginnen
De maanden daarna probeert ze zich groot te houden.
Ze blijft werken.
Blijft gehoorzamen.
Blijft glimlachen.
Maar vanbinnen kookt alles.
Iedere keer wanneer ze de vrouw des huizes ziet, voelt ze dezelfde woede.
Dezelfde machteloosheid.
Ze kan niets zeggen.
Ze kan niets doen.
Alle boosheid blijft in haar lichaam achter.
Ze voelt haar spieren verkrampen.
Haar gewrichten verstijven.
Alsof haar lichaam letterlijk de strijd voert die zij zelf niet mag voeren.
De laatste dag en de laatste momenten
Wanneer de zoon uiteindelijk niets tegen zijn moeder durft te ondernemen, verliest ze alle hoop.
Ze ziet hoe de vrouw des huizes zich overdreven vriendelijk voordoet tegenover rijke families.
Niemand ziet haar ware gezicht.
"Die vrouw is niet goed."
Denkt ze iedere keer opnieuw.
Tijdens het bedienen laat ze door spanning iets vallen.
De vrouw des huizes vernedert haar waar iedereen bij staat.
Na afloop wordt ze zonder pardon weggestuurd.
Ze voelt zich opnieuw afgewezen.
Niet alleen door de vrouw.
Ook door de man van wie ze hield.
En zelfs door haar eigen ouders, die alleen willen weten wanneer het geld weer binnenkomt.
Voor haar gevoel is er nergens meer een thuis.
Het sterfmoment
Die avond steekt ze zichzelf neer.
Terwijl ze langzaam sterft, voelt ze haar hele lichaam branden.
Alles doet pijn.
Niet alleen haar buik.
Haar spieren.
Haar gewrichten.
Haar borst.
Alsof haar hele lichaam ontstoken is geraakt door jaren van ingeslikte boosheid, verdriet en onmacht.
En zelfs na haar dood blijft ze wachten.
Wachten totdat de pijn eindelijk stopt.
Precies zoals ze zich in haar huidige leven voelt.
Heling in het Licht
Wanneer zij uiteindelijk het Licht binnengaat, gebeurt iets onverwachts.
De vrouw des huizes verschijnt.
Nog steeds vol boosheid.
Nog steeds vol controle.
Pas wanneer duidelijk wordt dat ook zij een diep ongelukkig huwelijk leefde, nauwelijks liefde ontving van haar man en haar zoon onbewust gebruikte om dat gemis op te vullen, begint haar boosheid langzaam te verdwijnen.
Niet om haar gedrag goed te praten.
Maar om het te begrijpen.
Haar echtgenoot verschijnt.
Voor het eerst zegt hij hoeveel spijt hij heeft.
Hoe weinig hij haar werkelijk heeft gezien.
De controle die zij haar hele leven over haar zoon probeerde uit te oefenen, blijkt eigenlijk een schreeuw om liefde te zijn geweest.
Langzaam laat zij haar woede los.
Daarmee verdwijnen ook alle energetische indrukken die zij ooit bij de jonge dienstmeid heeft achtergelaten.
De woorden.
De vernedering.
De angst.
De greep op haar armen.
Alles wordt teruggenomen.
De cliënt voelt haar lichaam zichtbaar lichter worden.
Als afscheid ontvangt zij een muziekdoosje.
Een symbool.
Dat ze voortaan weer mag luisteren naar haar eigen hart.
Naar haar eigen ritme.
Naar haar eigen leven.
Na de sessie
In de weken na de sessie gebeurde iets opvallends.
Haar vriend begon uit zichzelf veel duidelijker grenzen aan te geven tegenover zijn moeder.
Alsof hij wakker was geworden.
Ook haar schoonmoeder reageerde rustiger.
Minder aanvallend.
Minder aanwezig.
De voortdurende strijd leek verdwenen.
Maar misschien nog belangrijker...
De ontstekingen namen af.
Niet volledig.
Wel merkbaar.
Ze voelde zich letterlijk prettiger in haar eigen lichaam.
Alsof haar lichaam eindelijk niet meer hoefde te vechten voor een strijd die al lang voorbij was.