Geen klanten krijgen als zelfstandig ondernemer
Praktijkvoorbeeld uit regressie- en reïncarnatietherapie
Waarom komen er geen klanten, terwijl je alles goed doet?
Je kunt zichtbaar zijn, jezelf laten zien, hard werken en alles doen wat je hoort te doen — en toch lijkt niemand daadwerkelijk naar je toe te komen.
Voor deze vrouw voelde het alsof haar nieuwe praktijk niet mocht bestaan.
Van een succesvolle zakelijke carrière naar een eigen praktijk
en vrouw maakte de overstap van de zakelijke wereld naar het coachingsvak. Na opleidingen in intuïtieve ontwikkeling en transformatief coachen voelde ze een enorme drive om eindelijk te gaan doen waar haar hart lag.
Ze begon haar eigen praktijk als lifecoach en wilde mensen begeleiden die vastliepen en behoefte hadden aan ondersteuning.
In haar vorige werk was het tegenovergestelde gebeurd.
Daar had ze te veel klanten gehad.
Nu kwamen ze nauwelijks.
Ze was actief op Facebook en LinkedIn, sprak met mensen, vertelde overal over haar praktijk en liet regelmatig een lijntje uitgaan. Mensen vroegen informatie op, toonden interesse en informeerden naar wat ze deed.
Maar daarna bleef het stil.
Geen afspraken. Geen cliënten. Geen stroom.
Ze begreep er niets van.
Ze deed immers precies wat ze dacht dat nodig was om een praktijk op te bouwen. En toch voelde het alsof er iets onzichtbaars tussen haar en haar klanten in stond.
Hoe harder ze haar best deed, hoe machtelozer ze zich begon te voelen.
Alsof er iets in haar zei:
“Dit mag niet.”
Ze wilde daarom niet nóg harder proberen klanten te krijgen.
Ze wilde weten waarom het niet lukte.
Wanneer klanten komen voelt als gevaar
Tijdens de regressiesessie maakten we contact met het gevoel dat ontstond wanneer ze dacht aan klanten krijgen.
Vrijwel onmiddellijk veranderde er iets.
Ze voelde zich gestoken.
Alsof mensen haar aanvielen.
Alsof ze zich moest beschermen.
Het gevoel was zo onverwacht dat ze zelf verbaasd was.
“Gek… waar komt dit vandaan?”
Juist dat gevoel bleek een belangrijke ingang naar de onderliggende ervaring.
Een bloeiende praktijk in een vorig leven
In de regressie kwam ze terecht in een leven waarin ze zichzelf als een man ervoer die van dorp naar dorp trok om mensen te helpen.
Overal waar hij kwam, ontstond vanzelf belangstelling.
Mensen kwamen naar hem toe met hun problemen.
Ze wachtten op hun beurt.
Hij luisterde, voelde aan wat er speelde en wist vaak precies wat hij moest zeggen of doen.
Het bijzondere was:
Hij hoefde niemand te overtuigen.
Hij hoefde geen reclame te maken.
Hij hoefde zichzelf niet te verkopen.
Mensen kwamen gewoon.
De praktijk liep.
Er was vertrouwen.
En terwijl ze dit ervoer, herkende ze iets wat ze in haar huidige leven kwijt leek te zijn.
“Ik weet weer hoe dit voelt.”
Niet de strategie ontbrak.
Niet de marketing.
Niet de juiste opleiding.
Er ontbrak iets in haar manier van aanwezig zijn.
Een vanzelfsprekend vertrouwen dat mensen welkom waren.
Dat zij welkom was.
En dat ze mocht ontvangen.
Totdat mensen anders naar haar begonnen te kijken
De regressie ging verder.
Op een dag, terwijl hij mensen hielp, zag hij op enige afstand een groep mannen staan.
Ze praatten zacht met elkaar.
Ze kwamen niet naar hem toe.
Hun blikken voelden anders.
Er zat iets vijandigs in.
Hij merkte het op, maar ging door met zijn werk.
Dit was immers niet de eerste keer dat iemand niets met zijn manier van werken had.
Maar dit keer bleef het gevoel hangen.
Er was iets veranderd.
Van helpen naar jezelf moeten beschermen
De volgende dag was er nog maar één man die op afstand stond te kijken.
Ook hij vertrok uiteindelijk.
Daarna kwam er een vreemd gevoel over hem heen.
Een gevoel dat hij weg moest.
Dat hij moest vluchten.
Maar hij bleef.
Even later verschenen er mannen te paard.
Ze reden dwars door de mensen heen die stonden te wachten.
Een van hen reed rechtstreeks op zijn tafel af en gooide die met zijn stok om.
“Dit moeten wij niet.”
“Wegwezen hier.”
In één klap veranderde de situatie.
De man die tot dan toe vrij en vol vertrouwen mensen had geholpen, voelde gevaar.
Hij wilde zijn spullen opruimen.
Maar voordat hij kon reageren, kreeg hij een harde klap in zijn nek.
Hij zakte neer.
Hij kwam niet meer overeind.
De ervaring die nog steeds doorwerkte
In de regressie bleef hij op de grond liggen.
Alsof een deel van hem nog steeds wachtte tot de kracht terugkwam.
Alsof hij zich niet meer mocht oprichten.
Niet meer zichtbaar mocht worden.
Niet meer naar voren mocht stappen.
De cliënt herkende hierin iets uit haar huidige leven.
Zodra zij zichzelf zichtbaar maakte, kon er iets gebeuren.
Zodra mensen daadwerkelijk naar haar toe kwamen, kon ze geraakt worden.
Alsof zichtbaar worden en gevaar ergens diep vanbinnen met elkaar verbonden waren geraakt.
Daarom was het misschien niet zo vreemd dat haar praktijk wél aandacht kreeg, maar dat mensen niet daadwerkelijk over de drempel kwamen.
Een deel van haar wilde cliënten.
Een ander deel wilde zichzelf beschermen.
Niet iedereen hoeft te begrijpen wat jij doet
In het verdere verloop van de regressie kon ze de oude ervaring afronden.
De mensen die haar aanvielen werden niet langer gezien als een macht die haar leven bepaalde, maar als mensen die zelf bang waren geweest voor iets wat ze niet begrepen.
Ze hoefde hen niet meer te overtuigen.
Ze hoefde zichzelf ook niet meer voor hen te verdedigen.
En misschien was dat wel een van de belangrijkste inzichten:
Niet iedereen hoeft te begrijpen wat jij doet voordat jij het mag doen.
Ze mocht zichtbaar zijn.
Ze mocht haar werk doen.
En ze mocht ontvangen.
Maar er was nog iemand naar wie ze keek
Toen leek de sessie klaar.
Toch bleef er iets hangen.
Er was nog een blik.
De blik van haar vader.
Ook in haar huidige leven had ze het gevoel dat haar vader niet helemaal begreep wat ze deed. Wanneer ze over haar praktijk vertelde, voelde ze iets in zijn reactie wat ze moeilijk kon plaatsen.
Alsof ze zijn goedkeuring nodig had.
Alsof zijn blik iets over haar succes vertelde.
In de sessie veranderde die blik.
Van twijfel naar waardering.
Van afstand naar trots.
En daarmee veranderde er iets in haarzelf.
Ze hoefde haar vader niet langer te overtuigen dat haar keuze goed was.
Ze mocht zichzelf toestemming geven.
Toestemming om haar eigen weg te volgen.
Toestemming om zichtbaar te zijn.
Toestemming om succes te hebben.
En misschien vooral:
toestemming om te ontvangen wat ze zelf naar anderen wilde brengen.
Een praktijk beginnen is soms gemakkelijker dan jezelf werkelijk zichtbaar maken
Deze regressie liet haar ervaren dat het probleem niet noodzakelijk lag in wat ze deed om klanten te krijgen.
De diepere vraag was:
Wat gebeurt er in jou wanneer mensen je werkelijk zien?
Want soms wil een deel van je heel graag zichtbaar worden, terwijl een ander deel ooit heeft geleerd dat zichtbaar zijn gevaarlijk kan zijn.
Dan kan hard werken, meer posten of nóg een opleiding volgen het onderliggende probleem niet oplossen.
De verandering begint dan ergens anders:
bij de betekenis die zichtbaar zijn voor jou heeft gekregen.
En precies daar kan regressie- en reïncarnatietherapie een ingang bieden om te onderzoeken waar zo'n overtuiging of blokkade is ontstaan — en wat er nodig is om er vandaag anders mee om te gaan