De liefste man die je je kon wensen
Praktijkvoorbeeld – Regressie naar een vorig leven
Wanneer geluk onbewust gevaarlijk wordt
"Ik heb de liefste man die ik me kan wensen. Toch voelt het alsof ik me niet helemaal kan overgeven aan onze relatie."
Met deze hulpvraag kwam een getrouwde vrouw van begin veertig mijn praktijk binnen.
Ze hield van haar man.
Hij was zorgzaam.
Lief.
Betrokken.
Er waren geen grote relatieproblemen.
En toch miste ze iets.
Alsof ze op een diepere laag niet volledig kon ontspannen en zich niet helemaal met hem kon verbinden.
Ze begon steeds meer aan zichzelf te twijfelen.
Waarom voelde ze niet wat ze zo graag wilde voelen?
Tijdens het gesprek vertelde ze ook over de traumatische bevalling van haar tweede kind.
Die ervaring had haar diep geraakt.
Ze had altijd het gevoel gehouden dat ze die gebeurtenis nooit echt had verwerkt.
Ze vroeg zich af of beide misschien met elkaar verbonden waren.
Op zoek naar de oorsprong
We begonnen bij het gevoel dat ze in haar huidige relatie ervoer.
Niet bij het verhaal, maar bij de emotie.
Waar kende haar lichaam dit gevoel van?
Wanneer was ze dit ooit eerder kwijtgeraakt?
Tijdens de regressie ontspande ze steeds dieper.
Langzaam ontstond er een ander beeld.
Een leven waarin alles goed leek
Ze zag zichzelf als vrouw aan het einde van de achttiende eeuw.
Ze was gelukkig getrouwd.
Samen hadden ze kinderen.
Haar man behandelde haar met liefde en respect.
In een tijd waarin veel vrouwen weinig inspraak hadden, mocht zij overal over meedenken.
Ze voelde zich gezien.
Gelijkwaardig.
Veilig.
Ze beschreef haar leven als een groot geschenk.
"Ik had alles waar ik van droomde."
Het onverwachte verlies
Toen gebeurde iets wat ze nooit had zien aankomen.
Haar man overleed plotseling.
Hij was pas veertig jaar oud.
De schok was enorm.
Ze voelde alsof er op dat moment iets in haar stierf.
Niet alleen haar man.
Maar ook het vertrouwen dat geluk kon blijven bestaan.
Vanaf dat moment veranderde haar leven volledig.
Ze bleef achter met haar kinderen.
Ze moest sterk zijn.
Doorwerken.
Overleven.
Ze verlangde ernaar weer bij haar man te zijn.
Maar tegelijkertijd wist ze dat haar kinderen haar nodig hadden.
Die innerlijke strijd bleef haar hele verdere leven aanwezig.
Ze stierf uiteindelijk moe.
Verdrietig.
Uitgeput door jarenlang overleven.
Het oude besluit
Na haar overlijden keek ze terug op haar leven.
Daar werd zichtbaar welke overtuiging was ontstaan.
Niet bewust.
Maar diep van binnen.
"Ik mag nooit meer volledig gelukkig zijn."
Want hoe groter het geluk,
hoe groter het verlies wanneer het verdwijnt.
Vanaf dat moment werd volledig geluk onbewust verbonden met gevaar.
De ontmoeting in het Licht
Toen ze verderging naar het Licht, zag ze haar man.
Hij stond op haar te wachten.
Hij was na zijn overlijden niet direct verder gegaan.
Hij had haar en de kinderen niet kunnen loslaten.
Hij voelde zich schuldig dat hij hen had moeten achterlaten.
Hij had geprobeerd haar te laten voelen dat hij nog dichtbij was.
Niet om haar vast te houden.
Maar om haar te troosten.
Samen gingen ze verder.
In het Licht werden ze opgewacht door hun kinderen.
Na lange tijd was het gezin weer compleet.
Er was geen verwijt.
Alleen liefde.
En het besef dat hun gezamenlijke ervaringen onderdeel waren geweest van een groter leerproces.
De verbinding met haar huidige leven
Daarna liet haar overleden man haar iets bijzonders zien.
Hij wilde helemaal niet dat zij aan hem bleef vasthouden.
Integendeel.
Hij gunde haar juist dat zij opnieuw dezelfde diepe liefde zou ervaren.
Maar nu met haar huidige man.
Niet ondanks hem.
Juist dankzij hem.
Hij liet haar zien hoeveel er zou veranderen wanneer zij zichzelf weer toestemming gaf om volledig gelukkig te zijn.
Niet alleen in haar eigen leven.
Maar ook binnen haar gezin.
Ze zag hoe haar kinderen meer ontspanning zouden ervaren.
Hoe haar man zich dieper met haar verbonden zou voelen.
Alsof haar eigen openheid ruimte zou creëren voor het hele gezin.
De betekenis van haar dochter
Tijdens de regressie werd ook duidelijk waarom de traumatische bevalling van haar jongste dochter zo'n diepe indruk had gemaakt.
Ze ervoer dat deze dochter dezelfde ziel was als haar dochter uit het vorige leven.
Niet om oud verdriet opnieuw te beleven.
Maar juist om het zichtbaar te maken.
De moeilijke bevalling had als het ware het oude verlies opnieuw aangeraakt.
Zodat het eindelijk verwerkt kon worden.
Haar dochter leek haar onbewust te laten voelen:
"Je hebt het goed gedaan."
"Je hoeft niet langer bang te zijn om opnieuw gelukkig te worden."
Een nieuw innerlijk besluit
Tijdens de sessie kon ze de oude overtuiging loslaten.
Ze hoefde zichzelf niet langer te beschermen tegen geluk.
Ze koos voor een nieuw besluit.
"Ik mag volledig gelukkig zijn."
"Liefde hoeft niet meer samen te gaan met verlies."
"Ik mag me opnieuw openen."
Na de regressie
In de weken na de sessie merkte ze dat er iets wezenlijks veranderd was.
Ze voelde zich rustiger.
Ze kon zich gemakkelijker ontspannen bij haar man.
De verbinding tussen hen werd vanzelfsprekender.
Ook de relatie met haar jongste dochter veranderde merkbaar.
Ze zochten elkaar spontaan vaker op.
Knuffelden elkaar zonder aanleiding.
Er ontstond meer warmte.
Meer ontspanning.
Meer verbondenheid.
Wat deze regressie zichtbaar maakte
Soms beschermt het onderbewuste ons tegen een pijn die ooit ondraaglijk leek.
Een groot verlies kan ertoe leiden dat iemand onbewust besluit nooit meer volledig gelukkig te willen zijn.
Niet omdat geluk verkeerd is.
Maar omdat het verlies anders opnieuw pijn zou kunnen doen.
Regressietherapie kan helpen om zulke oude overtuigingen zichtbaar te maken.
Niet om het verleden te veranderen.
Maar om jezelf weer toestemming te geven volledig te leven.
Soms begint echte heling op het moment dat je ontdekt dat geluk niet langer gevaarlijk hoeft te zijn.
Ontdek andere voorbeelden uit de Regressie- en Reïncarnatietherapie