Hoogsensitiviteit (HSP)
Wanneer alles intenser binnenkomt
Hoogsensitiviteit, ook wel hooggevoeligheid of HSP genoemd, is een eigenschap waarbij prikkels, emoties en indrukken veel dieper worden verwerkt dan gemiddeld.
Dat geldt niet alleen voor geluiden, licht of drukte, maar ook voor stemmingen, spanningen en subtiele signalen van andere mensen.
Veel hooggevoelige mensen herkennen uitspraken als:
"Alles komt zo hard binnen."
"Ik neem emoties van anderen over."
"Na een drukke dag ben ik volledig leeg."
"Ik voel vaak haarfijn aan hoe iemand zich voelt."
Hoogsensitiviteit kan een prachtige kwaliteit zijn. Veel HSP'ers zijn empathisch, intuïtief, creatief en betrokken.
Maar wanneer de gevoeligheid te groot wordt, kan zij ook leiden tot overprikkeling, vermoeidheid, onrust en het gevoel voortdurend "aan" te staan.
Waarom komt alles zo hard binnen?
Niet iedere hooggevoeligheid ontstaat op dezelfde manier.
Vanuit regressietherapie zie ik regelmatig dat er onder de gevoeligheid een diepere oorzaak ligt.
Bijvoorbeeld:
ervaringen uit de zwangerschap;
traumatische gebeurtenissen uit de jeugd;
overtuigingen die zijn ontstaan om jezelf te beschermen;
patronen uit de familielijn;
of ervaringen uit een vorig leven.
Het onderbewuste probeert je vaak te beschermen.
Alleen werkt die bescherming in het hier en nu niet altijd meer vóór je.
Hoogsensitiviteit en regressietherapie
Tijdens regressietherapie onderzoeken we niet hoe je minder gevoelig kunt worden.
We onderzoeken waardoor jouw gevoeligheid zo sterk is geworden.
Vaak blijkt dat iemand voortdurend "open" is blijven staan voor de omgeving.
Soms omdat dat vroeger noodzakelijk was.
Soms omdat je als kind voortdurend moest aanvoelen hoe het met een ouder ging.
Soms omdat je ooit geleerd hebt dat alert zijn veiliger was dan ontspannen.
Door terug te gaan naar de oorsprong van dat patroon ontstaat begrip én verandering.
Veel cliënten ervaren na een sessie meer rust, meer onderscheid tussen zichzelf en de ander en minder overprikkeling.
Praktijkvoorbeeld – "Alles komt zo hard binnen"
Een vrouw meldde zich aan omdat ze voortdurend overprikkeld was.
Ze nam emoties van andere mensen over, voelde spanningen in ruimtes direct aan en kon soms niet meer onderscheiden wat van haarzelf was en wat van een ander.
Drukke winkels, verjaardagen en gesprekken kostten haar enorm veel energie.
Het liefst bleef ze thuis.
Terug naar de baarmoeder
Tijdens regressie kwam ze terecht in de zwangerschap van haar moeder.
Haar moeder leefde maandenlang in angst.
Ze maakte zich voortdurend zorgen dat er iets met haar kindje zou gebeuren.
Ruzies.
Spanningen.
Problemen op het werk.
Mensen die rookten.
Telefoongesprekken vol zorgen.
Als ongeboren kind had ze nog geen mogelijkheid om zich hiervan af te sluiten.
Ze nam de spanning van haar moeder volledig over.
Alleen gezien worden als er angst was
Later ontdekte ze nog iets.
Als volwassene zocht ze onbewust contact met haar moeder via angst.
Wanneer ze vertelde hoe moeilijk ze het had, voelde ze zich gezien.
Wanneer het goed ging, leek dat contact veel minder aanwezig.
Tijdens de sessie besefte ze dat ze de angsten van haar moeder al die jaren had meegedragen.
Niet omdat ze bij haar hoorden.
Maar omdat ze ooit had geleerd dat dit verbinding gaf.
Ze besloot die angst terug te geven aan haar moeder.
Niet uit afwijzing.
Maar omdat ze niet langer haar verantwoordelijkheid was.
Waarom juist zij?
Hoewel ze al veel opluchting voelde, bleef één vraag terugkomen.
Waarom had juist zij dit moeten meemaken?
En haar oudere zus niet?
Hoewel ze zelf niet in reïncarnatie geloofde, wilde ze onderzoeken wat haar onderbewuste zou laten zien.
Een vorig leven waarin ze zichzelf verloor
Ze kwam terecht in een vorig leven als moeder-overste op een internaat.
Met heel haar hart zorgde ze voor de kinderen.
Maar ze zag ook hoe er misstanden plaatsvonden.
Wanneer ze daar iets van zei, werd ze genegeerd.
Ze moest gehoorzamen.
Niet voelen.
Niet opstaan.
Niet voor zichzelf kiezen.
Ze wilde de kinderen helpen.
Maar voelde zich machteloos.
Steeds meer trok ze zich terug.
Uiteindelijk stierf ze met een diep schuldgevoel.
Alsof ze iedereen had teleurgesteld.
Opnieuw voor zichzelf mogen kiezen
Tijdens de regressie werd duidelijk waarom ze zich in haar huidige leven zo verantwoordelijk voelde voor anderen.
En waarom ze zichzelf steeds vergat.
Ze zag dat haar huidige moeder en zus ook in dat vorige leven een belangrijke rol hadden gespeeld.
Ze begreep dat haar leven nu juist draaide om iets wat ze toen niet had gekund:
voor zichzelf kiezen.
Zonder schuldgevoel.
Zonder voortdurend verantwoordelijk te zijn voor het welzijn van anderen.
Antwoorden, inzichten en innerlijke heling
Na de sessies merkte ze dat drukke omgevingen minder overweldigend werden.
Ze kon beter onderscheiden wat van haarzelf was en wat van iemand anders.
Bezoeken aan de supermarkt of andere drukke plekken kostten haar minder energie.
Niet omdat ze minder gevoelig was geworden.
Maar omdat ze veel dichter bij zichzelf bleef.
Ze ontdekte dat hooggevoeligheid geen last hoeft te zijn wanneer je niet langer alles van anderen met je meedraagt.