JE MISSIE OF DOEL

(WEER) VINDEN

Wanneer ‘niet weten

wat je wilt’ niet

het echte probleem is

Veel mensen komen op een punt in hun leven waarop ze het gevoel hebben vast te zitten.
Ze functioneren, werken, verdienen geld — maar het voelt leeg.
Niet per se depressief, niet per se ongelukkig, maar ook niet echt levend.

Vaak zeggen ze:

  • “Ik weet niet wat ik wil.”

  • “Ik voel geen richting.”

  • “Er moet toch meer zijn dan dit?”

En hoe harder ze zoeken naar hun missie of doel, hoe verder het lijkt weg te glippen.

Wat als het probleem niet is dat je je missie niet kent — maar dat iets onderliggends je ervan weerhoudt om haar te voelen?

Vastzitten is zelden luiheid

of gebrek aan ambitie

Een jongedame van rond de 30 werkte bij een grote bank en moest daar met klanten bellen met betalingsachterstanden, maar dat was niet vervullend of bevredigend. Ze wist wel dat ze dat werk niet lang meer wilde doen, ze deed het nu puur voor het geld, maar wat ze dan wel wilde doen, daar had ze geen flauw idee bij. Ze bleef vastzitten in haar gedachten, continu heen en weer geslingerd tussen ‘dat kan ik toch niet’ of ‘dat is toch niet voor mij weggelegd’.

In het verleden had ze loopbaancoaching gedaan. Dat had haar met wat dingen geholpen. Ook was ze bij een hypnotherapeut geweest om beter te leren omgaan met spanning. Zo had ze vaak last van haar buik. En ze had moeite om alleen te zijn.

Wanneer je hoofd verder wil, maar iets in jou ‘nee’ zegt

Tijdens regressietherapie kwam ze niet uit bij een talententest of droomscenario,
maar bij een onderliggende blokkade die veel ouder bleek dan dit leven.

Ze belandde in een vorig leven.

Vorig leven als dienstmeid voor de rijken

Ze kwam terecht in een leven als jong meisje. Er was geen geld en er werden van haar bepaalde dingen verwacht door haar ouders. Op een dag kwam haar vader thuis, ze was 14, en hij vertelde haar waar ze ging werken. Hij was duidelijk te zien blij. Ze kreeg nergens het gevoel dat zij hierin wat te vertellen had: zo blij was haar vader en ook moeder stond te stralen. Ze mocht voor een rijke man werken met veel aanzien. Ze kreeg de overtuiging: als het goed voor mij ouders is en ze zijn heel blij, dan zal het mij ook wel blij maken. En wat zouden haar ouders dan blij met haar zijn. Allemaal plus plus. Maar in haar onderbuik voelde ze iets.

Altijd klaarstaan, nooit genoeg

De rijke man onthaalde haar met een lach. Daarna lachte hij hartelijk naar vader die haar had gebracht. So far so good, ondanks dat rare gevoel in haar buik. Nadat de deur dichtging van het grote herenhuis, veranderde het gevoel. Ze werd naar de keuken geleid, waar er andere mensen waren. Die reageerden niet verheugd. Ze werd daar onderwezen in wat haar taken waren. Het was een lange dag.

Hoe goed ze ook haar best deed, er werd altijd meer gevraagd van haar, ze moest altijd klaar staan en aan staan. Overal werd op gelet. Ze voelde zich een robot wanneer ze klaar was met werken en had moeite om weer vrolijk thuis te komen. Daar waren haar ouders trots en blij met haar werk en lieten haar continu merken hoe belangrijk het was dat ze daar mocht werken en hoe blij ze ermee waren. De druk om haar ouders niet teleur te stellen, werd steeds hoger.

Totdat de schuld is afbetaald

Op een belangrijk moment in dat leven kwam ze erachter dat vader schulden bij de man had. Ze kreeg immers geen geld en vader werd ook niks gegeven: “waar deed ze het allemaal voor?”. Op een bepaalde dag zag ze haar vader met haar werkgever praten en ze hoorde de rijke man belerend praten tegen haar vader die stilletjes erbij stond. “Ze blijft net zolang bij mij werken, totdat je schuld is afbetaald.” Die woorden kwamen keihard bij haar binnen. Ze kon niet weg. Ze zat vast.

Haar vader stierf en een paar dagen later riep de rijke man haar bij zich en vertelde haar dat zij zijn schuld nu moest afbetalen. Hij liet haar het bedrag zien. Een bedrag waarvan haar hoofd ging duizelen “Dit kan ik toch niet…..terugbetalen?”. Misselijk werd ze ervan toen ze besefte hoe lang dit nog zou gaan duren. En ook dat hij geen medelijden toonde. Enkel was hij geïnteresseerd in geld en in hou hij het wilde. Zij had niks te zeggen. Overal voelde ze spanning, maar ze kon niet weg.

Ze stierf niet veel later. Haar lichaam was op. Niks in haar leven was leuk genoeg om voor te leven of om voor te gaan.

De link met het huidige leven

De client herkende veel correlaties tussen haar huidige leven en het vorige leven. De bank waar zij werkte, daar kreeg ze hetzelfde gevoel en ook werd er steeds meer zo gewerkt als bij de rijke man. Alles werd gecontroleerd en het ging alleen maar om geld. Niet om de klant, ook al deden ze het zo voorkomen, ze wilden alleen weten hoe en wanneer ze het geld zouden terugkrijgen.

Ook zag ze in dat ze dit werk was gaan doen, omdat haar vader bij een bank had gewerkt. Ze hoopte zo op een of andere onderbewuste manier contact met hem te krijgen. Contact wat nooit echt dieper was gegaan. Ze wilde dat hij een keer trots op hem zou zijn. En dat was hij toen zij hem vertelde dat zij een bank ging werken. Maar dat was van korte duur.

Je missie vinden vraagt soms om loslaten, niet om zoeken

Ze bevrijdde zich van de beperkende gedachten en liet het vorige leven los. Ook liet ze de verbinding met haar vader los. Het was belangrijk dat zij zichzelf zou gaan pleasen. Het geld wat ze opzij had gezet voor eventuele onvoorzienigheden zou ze gaan investeren in haarzelf. Een studie, workshops, cursussen. Gewoon voor de lol.

Haar blokkade zat niet in:

  • gebrek aan talent

  • onzekerheid

  • motivatie

Maar in oude loyaliteit, schuld en onvrijheid.

Tijdens de sessies liet ze:

  • het vorige leven los

  • de energetische schuld

  • de verbinding waarin zij zichzelf steeds wegcijferde

Voor het eerst koos ze niet voor haar ouders, niet voor geld, niet voor veiligheid — maar voor zichzelf.

Wanneer richting vanzelf ontstaat

Op een van die cursussen leerde ze een vrouw kennen die iemand nodig had voor haar cafetaria. Haar partner wilde uit het bedrijf, die voelde zich vastzitten en wilde iets ‘vrijers’ gaan doen. Van 2 dagen in de week (weekend) helpen leidde naar haar baan opzeggen en partner worden in de cafetaria. Ze was blij, vrij en had dit nooit verwacht. Zelfs haar vader had bij haar gegeten en was zichtbaar blij en trots. Vrijwel haar hele vorige leven was omgekeerd, veranderd naar het positieve.

Ze besloot haar spaargeld niet ‘veilig’ te houden, maar te investeren in zichzelf:

  • cursussen

  • workshops

  • dingen zonder doel

Tijdens één van die cursussen ontmoette ze een vrouw met een cafetaria.
Haar partner wilde eruit — voelde zich vastzitten.

Ze begon twee dagen per week te helpen.
Dat werd meer.
Uiteindelijk zegde ze haar baan op en werd partner in de zaak.

Ze voelde zich:

  • vrij

  • levend

  • betrokken

Zelfs haar vader kwam eten. Hij was zichtbaar trots — dit keer op haar, niet op haar functie.

Wat regressietherapie

laat zien over missie en doel

Je missie of doel vinden gaat zelden over bedenken. Het gaat over vrijmaken.

Regressietherapie helpt om:

  • onbewuste blokkades zichtbaar te maken

  • oude loyaliteiten los te laten

  • patronen te begrijpen die steeds terugkomen

Wanneer dat gebeurt, ontstaat richting vaak vanzelf.

Niet omdat je het forceert,
maar omdat je eindelijk niet meer tegen jezelf in leeft.

Herken je dit?

  • Je voelt dat je meer in je hebt, maar je komt niet in beweging

  • Je werkt vooral om anderen niet teleur te stellen

  • Je weet rationeel wat ‘goed’ zou zijn, maar voelt geen ja

  • Je blijft hangen in denken, twijfelen en uitstellen

Dan is de kans groot dat jouw missie niet verdwenen is — maar afgedekt. En soms vraagt dat niet om harder zoeken, maar om dieper kijken.