ME/CVS en chronische vermoeidheid
– praktijkvoorbeeld regressietherapie
Wanneer ‘ik moet volhouden’ dieper blijkt te gaan dan dit leven
Altijd moe zijn. Geen echte rust vinden. Iedere dag opnieuw proberen vol te houden.
Voor iemand met langdurige vermoeidheidsklachten kan het leven steeds kleiner worden. Wat ooit vanzelfsprekend was — werken, afspreken, genieten, plannen maken — kan steeds meer voelen als iets waarvoor eerst de energie gevonden moet worden.
In regressietherapie wordt niet alleen gekeken naar de klachten, maar naar de ervaring eronder. Wat gebeurt er wanneer je teruggaat naar het moment waarop het gevoel van ‘ik moet doorgaan’ begon?
Een vrouw van 33 met ME/CVS
Een vrouw van 33 had al enkele jaren ME/CVS. Ze had verschillende behandelingen geprobeerd, maar bleef kampen met ernstige vermoeidheid en een lichaam dat steeds opnieuw aangaf dat haar grenzen bereikt waren.
Ze wilde begrijpen wat er onder haar voortdurende gevoel van uitputting lag. Niet alleen: waarom ben ik zo moe? Maar vooral:
Waarom voelt het alsof ik iedere dag moet volhouden?
Terug naar een leven waarin ze al moe was
Tijdens de regressiesessie maakte ze contact met de vermoeidheid en ging ze terug naar een ervaring waarin dit gevoel volgens haar op een dieper niveau herkenbaar was.
Ze zag een groot, groen veld. Ze was ongeveer vijftien jaar oud en woonde op een boerderij.
Ze voelde zich aanvankelijk gelukkig, maar er was veel werk.
“Ik moet zoveel doen. Ik wil eigenlijk bij mijn broertjes en zusjes zijn, maar ik moet door.”
Haar ouders waren naar de stad vertrokken. Ze zouden de volgende dag terugkomen.
Maar ze kwamen niet.
‘Ik kan niet stoppen, want wie zorgt er dan voor hen?’
De dagen verstreken. Haar broertjes en zusjes moesten eten, verzorgd worden en beziggehouden worden. Ze bleef wachten op haar ouders, terwijl het werk zich opstapelde.
Rust nemen voelde steeds minder als een mogelijkheid.
Er was immers niemand anders.
Dus ging ze door. Dag na dag.
Tot ze tijdens de sessie heel zacht zei:
“Ik ben zo moe.”
En even later:
“Ik heb zoveel te doen. Iedere dag. En het enige wat ik wil, is rust.”
De ervaring raakte direct aan iets wat zij uit haar huidige leven herkende. Het steeds opnieuw verzamelen van genoeg kracht om de volgende dag te beginnen.
Altijd doorgaan, zelfs wanneer het niet meer gaat
Ze ging verder naar het einde van dat leven. Ze was inmiddels 28 — dezelfde leeftijd waarop haar klachten in haar huidige leven sterk waren toegenomen.
De boerderij was grotendeels verdwenen. Haar broers en zussen waren uit huis. Haar gezin was uiteengevallen. En zij was uitgeput.
Haar lichaam deed pijn.
Toch bleef één overtuiging overeind:
Morgen moet ik weer verder.
Ze hoefde niet meer te leven vanuit verlangen of plezier. Ze moest de dag alleen nog zien door te komen.
Toen ze deze ervaring naast haar huidige leven legde, herkende ze steeds meer.
Het volhouden.
Het doorgaan.
Het wachten op rust.
Waarom kon ze niet gewoon stoppen?
Toen ze afscheid nam van dat leven, bleek dat er nog iets tussen haar en het loslaten stond: haar ouders.
In haar beleving waren zij niet zomaar verdwenen. Ze waren vermoord en waren in haar ervaring nog altijd bezig om ‘thuis’ te komen — om hun kinderen alsnog zelf te kunnen verzorgen.
De verantwoordelijkheid die zij als oudste dochter had gedragen, bleek daardoor nog steeds sterk verbonden met haar ouders.
Alsof een oud besluit nog altijd actief was:
Ik moet doorgaan. Ik moet voor anderen zorgen. Ik mag niet stoppen.
Pas toen zij deze verantwoordelijkheid kon teruggeven aan haar ouders, ontstond er ruimte om haar eigen leven los te zien van dat oude verhaal.
‘Ik heb deze rust zo gemist…’
Samen met haar ouders ging ze in haar ervaring naar het Licht. Daar hoefde ze niets meer te dragen, niets meer op te lossen en niemand meer overeind te houden.
Voor het eerst hoefde ze alleen maar te rusten.
“Ik heb deze rust zó gemist…”
Er viel iets stil.
Het oude gevoel van ‘ik moet de dag zien door te komen’ leek niet langer nodig te zijn.
Na de sessie
Twee jaar later kreeg ik opnieuw contact met haar. Ze vertelde dat er veel was veranderd. Ze was er nog niet volledig, maar ze had grote stappen gezet.
Er was meer ruimte gekomen. Niet alleen voor haarzelf, maar ook binnen haar relatie. Haar man, die haar jaren had zien worstelen, voelde zich eveneens opgelucht en zag haar weer meer leven.
Ze was inmiddels zelfs bezig met plannen voor een eigen onderneming.
Niet omdat één sessie alle klachten zomaar had laten verdwijnen, maar omdat er volgens haar iets fundamenteels was verschoven:
er was weer ruimte gekomen om naar haar eigen leven te kijken.
Wat dit praktijkvoorbeeld laat zien
Binnen regressietherapie kan langdurige vermoeidheid worden onderzocht vanuit de persoonlijke betekenis die iemand eraan geeft.
Niet alleen de vraag ‘wat heb ik?’ staat centraal, maar ook:
Waarom voelt het alsof ik altijd moet doorgaan?
Waar komt mijn voortdurende gevoel van verantwoordelijkheid vandaan?
Waarom is rust nemen zo moeilijk?
Welke oude ervaringen herken ik in mijn huidige leven?
Wat gebeurt er wanneer ik niet langer hoef te dragen wat eigenlijk niet van mij is?
Voor deze vrouw draaide de sessie uiteindelijk niet alleen om vermoeidheid. Het ging over een oud patroon van verantwoordelijkheid, doorgaan en zichzelf steeds opnieuw opzijzetten.
Het inzicht was niet: ik moet harder mijn best doen om beter te worden.
Het was juist het tegenovergestelde:
misschien hoef ik niet alles meer te dragen.
Regressietherapie bij chronische vermoeidheid
Heb je langdurige vermoeidheidsklachten en merk je dat je steeds opnieuw tegen dezelfde innerlijke patronen aanloopt? Dan kan regressietherapie een manier zijn om te onderzoeken welke ervaringen, emoties en overtuigingen voor jou onder die patronen liggen.
Regressietherapie is geen vervanging voor medische diagnostiek of behandeling van ME/CVS.
Soms begint verandering niet met harder doorgaan, maar met ontdekken waarom je al zo lang het gevoel hebt dat je móét doorgaan.
Lees ook andere praktijkvoorbeelden uit regressie- en reïncarnatietherapie.