MIJN MOOISTE VORIGE LEVEN - Praktijkvoorbeeld Regressietherapie
Waarom geluk soms juist angst kan oproepen
"Alsof er iets in mij zegt: geniet maar niet te veel..."
Hij wilde maar één ding weten
Tijdens zijn tweede regressiesessie stelde hij een bijzondere vraag.
"Ik ben benieuwd naar mijn mooiste vorige leven."
Hij kampte al langere tijd met hartklachten, had nauwelijks nog energie en voelde zich sinds het einde van zijn relatie steeds verder terugtrekken uit het leven.
Voordat we begonnen, stelde ik hem één vraag.
"Wat zou een vorig leven voor jou tot het mooiste leven ooit maken?"
Hij hoefde daar niet lang over na te denken.
"Volledig vrij zijn."
"Geen gezeik aan mijn hoofd."
"Een fantastische vrouw naast me."
"Gezond zijn."
"Geen hartklachten."
"En geliefd worden door iedereen."
Toen hij al die gevoelens tegelijkertijd in zichzelf toeliet, bracht zijn onderbewustzijn hem vanzelf naar een vorig leven.
In regressie
De man die iedereen aan het lachen kreeg
Hij stond op een klein podium in een overvolle herberg.
Het jaar bleek later 1874 te zijn.
Nog voordat hij iets zei, voelde hij het al.
Iedereen was blij dat hij er was.
Hij was komiek.
Een entertainer.
Mensen kwamen speciaal voor hem.
De zaal hing aan zijn lippen.
Hij voelde zich vrij.
Gezond.
Levend.
Geliefd.
Hij reisde van stad naar stad en trad iedere avond ergens anders op.
Geen vaste woonplaats.
Geen verplichtingen.
Alleen de vrijheid.
Precies zoals hij zich zijn mooiste leven had voorgesteld.
Toen zag hij haar
Die avond zat er één vrouw in de zaal.
Vanaf het moment dat hun blikken elkaar kruisten, veranderde alles.
Hij voelde iets in zijn hart wat hij nog nooit had gevoeld.
Alsof hij eindelijk thuis was.
Vanaf dat moment reisden ze samen.
Hij trad op.
Zij regelde alles daaromheen.
Ze sliepen in herbergen, reisden door het land en leefden van dag tot dag.
Ze hadden weinig.
Maar voelden zich rijk.
Hij hoefde niemand iets te bewijzen.
Hij hoefde alleen zichzelf te zijn.
Tot die ene avond...
Op een avond zat de herberg voller dan ooit.
Mensen stonden tot buiten.
Er werd gelachen.
Gedanst.
Gezongen.
Zijn geliefde stond achter in de zaal naar hem te kijken.
Gelukkiger dan ooit.
Toen rook hij ineens brand.
Binnen enkele seconden veranderde alles.
Mensen begonnen te schreeuwen.
Stoelen vielen om.
Iedereen probeerde tegelijk naar buiten te komen.
Hij zag haar nergens meer.
Zijn hart sloeg op hol.
De rook vulde zijn longen.
Hij probeerde haar nog te vinden.
Maar zijn lichaam gaf het op.
Hij stierf, verstikt door de rook.
Waarom hij nu hartklachten had
Tijdens het sterfmoment voelde hij exact dezelfde lichamelijke klachten als waarmee hij nu in therapie was gekomen.
De druk op zijn borst.
Zijn hart.
Het gevoel geen adem meer te krijgen.
De totale uitputting.
Op dat moment viel alles op zijn plaats.
Na het overlijden van zijn huidige vriendin waren precies dezelfde klachten begonnen.
Hij had zich opnieuw afgesloten.
Werkte steeds harder.
Hield zichzelf liever op de achtergrond.
Alsof zichtbaar zijn gevaarlijk was geworden.
In het Licht
"Die mooie tijd komt nooit meer."
Nadat hij zijn lichaam had verlaten, bleef hij nog een tijd boven de brand hangen.
Hij keek naar de ravage beneden.
En nam één besluit.
"Zo gelukkig zal ik nooit meer worden."
"Want als ik alles heb... raak ik het weer kwijt."
Pas toen hij deze overtuiging zag, kon hij verder.
Hij liep naar het Licht.
Daar stond zij.
Precies zoals op de avond waarop ze elkaar hadden ontmoet.
Lachend.
Wachtend.
Hij sloot haar in zijn armen.
Eindelijk was de zoektocht voorbij.
De werkelijke les
Samen keken ze terug op hun leven.
Hij voelde zich al die tijd schuldig.
Hij dacht dat hij haar had laten sterven.
Dat hij verantwoordelijk was geweest.
Maar zij liet hem iets heel anders zien.
Zij had nooit gewild dat hij zichzelf zou verliezen.
Nooit gewild dat hij zich kapot zou werken.
Nooit gewild dat hij voortdurend alles veilig probeerde te maken.
Ze hield van de man die mensen aan het lachen maakte.
Van de vrije man.
Niet van de man die alles onder controle probeerde te houden.
De overtuiging die zijn leven bepaalde
Hij ontdekte dat hij sinds dat leven onbewust geloofde:
"Als ik écht gelukkig ben, gebeurt er daarna iets verschrikkelijks (en ben ik het kwijt)."
Daardoor hield hij zichzelf klein.
Werkte hij te hard.
Probeerde hij iedereen tevreden te houden.
En vergat hij te genieten.
Niet omdat hij ongelukkig wilde zijn.
Maar omdat zijn onderbewuste hem probeerde te beschermen tegen nog een eigenlijk nog groter diep verlies.
Wat veranderde daarna?
Tijdens de sessie voelde hij zijn hart letterlijk rustiger worden.
Zijn geliefde uit dat vorige leven legde haar hand op zijn borst.
Hij voelde warmte.
Rust.
Vertrouwen.
Voor het eerst sinds lange tijd voelde hij dat hij weer vooruit mocht kijken.
Niet door zijn mooiste leven achter zich te laten...
...maar door juist dát gevoel weer toe te laten in zijn huidige leven.
Vrijheid.
Liefde.
Plezier.
En het vertrouwen dat geluk niet altijd eindigt in verlies.
“Morgen weer?”, vroeg ik.
Hij Lachte.
“Ik denk er nog even over na, goed?”.