Relatieproblemen

Vrouw vertrouwt man ‘opeen’s niet meer

Een vrouw van 35 heeft sinds een jaar problemen met haar echtgenoot. Ze heeft hem altijd vertrouwd, maar sinds een jaar krijgt ze altijd een naar gevoel als hij van huis weggaat richting zijn werk. Ze heeft het gevoel dat 'daar' 'iets' gebeurt. Meerdere keren heeft ze hem daarop aangesproken, maar hij zegt dat er helemaal niks aan de hand is en dat het aan haar ligt. Hij beloofde haar dat er niks aan de hand was. Alleen dat hij het soms erg druk en zwaar had op zijn werk. Zij denkt echter dat er wel 'iets' is. Ze is immers toch niet gek? Of toch wel? Ze had al stiekem meerdere keren in zijn telefoon gekeken of ze iets kon vinden, terwijl ze ondertussen een unheimlich gevoel had. Alsof alles opeens over kan zijn, haar leven met haar man.

En het probleem begon in 1845…

Ze gaat terug naar het moment van ontstaan en komt terecht in 1845. Dolgelukkig is ze met haar man en kinderen. Ze heeft alles gekregen waar zij van gedroomd heeft. Veel van haar vriendinnen zijn getrouwd met iemand waar ze vanaf het begin of na verloop van tijd niet gelukkig mee waren. Zij echter niet. Zij had de man getrouwd op wie zij altijd al een oogje had. Nachtenlang droomde zij van hem dat hij haar hand zou vragen. En die dag was gekomen. Ook had ze gedroomd van kinderen samen met hem. Ook die dag(en) was gekomen. Hij verdiende goed met het fokken van paarden. Ook iets waar ze enorm van hield. Dolgelukkig was ze. Alles was perfect.

Tot op een dag dat er een man aan de deur kwam. Haar man stond aan de deur te praten met hem en kwam even later bezorgd bij haar om te vertellen dat hij opgeroepen was om zich bij het leger te voegen. Er was oorlog uitgebroken en alle gezonde mannen werden opgeroepen. Zij moest voor de paarden zorgen en voor de kinderen. Hij hoopte dat het niet al te lang zou duren en hij beloofde haar dat hij terug zou komen. Zij bleef thuis wachten en wachten, probeerde informatie in de buurt in te winnen over hoe de oorlog verliep en of zij al iets hadden gehoord. Ze wachtte op een brief van hem of het leger waarin stond dat alles goed was en dat hij snel zou terugkeren. Maanden gingen voorbij. Ze bad tot ze een ons woog, ze viel af. Er was 'iets'. Iets waar ze niet de vinger op kon leggen. Ze kreeg een onbestemd/unheimlich gevoel dat er iets mis was. Ze was immers toch niet gek? Maar ze moest positief blijven, zeiden de mensen in haar omgeving. Dan, na enkele maanden, wanneer de oorlog voorbij is, keren enkele mannen uit het dorp terug. Maar niet haar man. Nadat de mannen hun vrouwen zoenden en omhelsden, sprak zij hen aan om te vragen of ze iets van haar man wisten. Ze kreeg het verdrietige bericht te horen dat haar man niet meer terug zou komen. Ze was op dat moment 34 jaar oud en voor haar gevoel hield haar leven hierna op met bestaan.

Ze besefte dat dit moment uit een vorig leven nog steeds in haart voortleefde en was 'geactiveerd' op haar 34e door de verontruste blik in de ogen van haar man. De blik die nu met zijn werk te maken had, had in dat vorige leven met een oorlog te maken. Ze nam afscheid van haar man uit het vorig leven en haar kinderen en liet het leven daar los.

Ze besefte zich dat ze bang was om hem te verliezen, omdat ze diep van binnen zo ontzettend gelukkig met hem was en dat mocht hij overlijden, haar leven altijd door zou moeten gaan, omdat liefde altijd doorgaat. Alsof ze verliefd was geworden in haar eigen film ging ze vol liefde enthousiasme naar huis om ‘die eikel’ helemaal fijn te knijpen.