Slaapproblemen en ‘niet kunnen slapen’
Een praktijkvoorbeeld uit regressie- en reïncarnatietherapie
Een oud besluit om wakker te blijven
Niet meer in slaap kunnen komen
"Ik ben zo moe. Mijn lichaam is helemaal op, maar zodra ik ga liggen lijkt het alsof mijn lichaam juist wakker wordt."
Met die hulpvraag kwam een vrouw van pensioengerechtigde leeftijd mijn praktijk binnen.
Ze verlangde ernaar om eindelijk weer normaal te kunnen slapen. Haar lichaam voelde uitgeput. Zo moe was ze dat ze soms dacht: als ik staand kon slapen, zou ik het doen.
Maar zodra ze in bed lag, gebeurde er iets vreemds.
Alsof haar lichaam niet wilde ontspannen.
Zelfs wanneer ze dan eindelijk, eindelijk bijna in slaap viel, merkte ze opeens dat haar lichaam in een soort shock kwam, een alarmstand, en weer wakker werd.
Ze werd er wanhopig van.
De tranen stroomden over haar gezicht.
Ze voelde zich machteloos.
Alsof ze geen controle meer had over iets wat eigenlijk vanzelf zou moeten gaan.
Geregeld zat ze midden in de nacht, rond drie uur, beneden op de bank met een kop thee. Wachtend tot haar slaap weer terug zou komen.
Ze hoopte dat regressie- en reïncarnatietherapie haar kon helpen begrijpen waar deze slaapproblemen vandaan kwamen.
De ervaring in het huidige leven
We begonnen bij de ervaring zoals zij die nu kende.
Wat gebeurde er precies op het moment dat ze bijna in slaap viel?
Waar voelde haar lichaam spanning?
Waar kende ze dit gevoel van wakker moeten blijven?
Tijdens de regressie kwam ze eerst terecht bij een herinnering uit haar jeugd.
Een grote overgang die haar wakker hield
Ze was twaalf jaar oud.
Het was de laatste dag van de grote schoolvakantie.
De volgende dag zou ze beginnen op de middelbare school.
Een nieuwe wereld.
Een nieuwe klas.
Nieuwe mensen.
Ze merkte hoeveel spanning dit opriep.
Ze had geprobeerd er niet te veel aan te denken en gehoopt dat alles vanzelf goed zou komen.
Maar diep van binnen voelde ze de onzekerheid.
Ze moest opnieuw beginnen.
De meeste kinderen uit haar oude omgeving gingen niet mee naar dezelfde school. En de kinderen die wel meegingen, waren geen echte vriendinnen.
De jaren daarna waren zwaar.
Ze voelde zich alleen.
Heel alleen.
Elke dag leek eindeloos te duren.
Ze verlangde naar het moment waarop deze periode voorbij zou zijn.
Wanneer ze eindelijk weg kon.
Uiteindelijk kwam er in de derde klas een meisje bij haar in de klas dat vanuit een andere stad verhuisd was.
Meteen was er herkenning.
Er ontstond een vriendschap die tot op de dag van vandaag bestaat.
Maar de ervaring van alleen zijn en wachten tot het voorbij was, bleek nog ergens dieper opgeslagen te liggen.
Het moment waarop ze haar ouders wilde redden
Ze ging verder terug.
Ze was vier jaar oud.
Ook toen kon ze niet slapen.
Ze voelde dat er iets was.
Ze kon het niet uitleggen.
Maar haar lichaam wist het.
Er hing iets in de lucht.
Ze begon te huilen.
Even later kwam haar moeder haar troosten.
Voor het eerst zag ze iets wat ze eerder nooit had opgemerkt.
Haar moeder had gehuild.
Tot dat moment had ze vooral de glimlach in haar ogen gezien wanneer haar moeder naar haar keek.
De liefde.
De warmte.
Maar nu zag ze ook het verdriet.
En toen herinnerde ze zich iets.
Twee jaar later zouden haar ouders uit elkaar gaan.
Als klein meisje had ze onbewust gevoeld dat er iets mis was.
En ergens had ze de overtuiging gevormd:
"Als ik wakker blijf, kan ik misschien iets doen."
"Als ik alert blijf, kan ik mijn ouders redden."
Niet bewust.
Niet als een gedachte die ze zelf had gekozen.
Maar als een besluit dat diep in haar systeem was ontstaan.
Ineens werd veel duidelijk.
Haar lichaam was niet zomaar wakker.
Een deel van haar was nog steeds aan het wachten.
Aan het opletten.
Aan het proberen iets te voorkomen.
De verbinding met haar huidige leven
Vanuit het hier en nu onderzochten we hoe dit oude patroon nog steeds aanwezig was.
Mentaal
Ze had jarenlang het gevoel gehad dat ze verantwoordelijk was voor dingen waar ze eigenlijk geen invloed op had.
Alsof ze altijd alert moest blijven.
Emotioneel
Onder haar slapeloosheid zat een diep gevoel van verantwoordelijkheid.
Ze mocht niet volledig ontspannen.
Want misschien gebeurde er dan iets.
Lichamelijk
Haar lichaam bleef precies doen wat het ooit had geleerd:
wakker blijven.
Alert blijven.
Controleren.
Niet loslaten.
Ze begreep nu waarom juist rond drie uur 's nachts steeds hetzelfde patroon terugkwam.
Maar de betekenis van dat tijdstip lag nog dieper.
Drie uur 's nachts
Ze ging verder terug in de tijd.
Ze kwam terecht in een vorig leven.
Ze lag te slapen.
Het was een rustige nacht.
Ze had hard gewerkt voor haar baas en voelde zich heerlijk moe.
Voor het eerst in lange tijd kon ze volledig ontspannen.
Totdat ze plotseling wakker schrok.
Een hand drukte hard op haar mond.
Ze kon niet reageren.
Ze werd aangevallen, verkracht en vermoord.
Het was drie uur 's nachts.
Tijdens deze ervaring werd zichtbaar dat ze op dat moment een diep besluit had genomen:
"Ik moet altijd wakker zijn rond drie uur."
Want als ze sliep, was ze kwetsbaar.
Dan kon er iets gebeuren.
Door wakker te blijven hield ze controle.
In die situatie had dit besluit haar geholpen om met het onvoorstelbare om te gaan.
Maar in haar huidige leven werkte hetzelfde beschermingsmechanisme tegen haar.
Het loslaten van het oude besluit
Toen ze vanuit haar huidige bewustzijn naar deze ervaring keek, kon ze voelen dat het gevaar voorbij was.
Ze was nu veilig.
Haar huis was goed beveiligd.
Dit was een ander leven.
Een andere tijd.
Een andere werkelijkheid.
Het besluit dat ooit bescherming had gegeven, hoefde niet langer actief te blijven.
Ze voelde letterlijk hoe het uit haar lichaam begon weg te glijden.
Een diepe ontspanning kwam over haar heen.
Ze begon te gapen.
Alsof haar lichaam eindelijk toestemming kreeg om los te laten.
Ze voelde hoeveel energie het had gekost om al die jaren wakker te blijven.
Na de sessie
Die avond viel ze meteen na het kijken van Goede Tijden, Slechte Tijden in slaap.
Rond vijf uur werd ze wakker.
Maar deze keer was het anders.
Ze had genoten van de rust.
Van het slapen.
Van het gevoel dat haar lichaam eindelijk mocht ontspannen.
Later zat ze met plezier beneden met een kop thee.
Ze luisterde naar de vogels buiten.
En voelde vooral dankbaarheid.
Wat was ze blij dat dingen konden veranderen.
Wat deze regressie zichtbaar maakte
Slaapproblemen lijken soms alleen een lichamelijk probleem.
Maar tijdens regressietherapie kan zichtbaar worden dat er ook diepere lagen aanwezig kunnen zijn.
In deze sessie werd duidelijk dat wakker blijven ooit verbonden was geraakt met veiligheid, verantwoordelijkheid en controle.
Een oud beschermingsmechanisme dat ooit nodig leek, hoefde in het huidige leven niet langer actief te blijven.
Of de beelden tijdens regressie letterlijk herinneringen aan een vorig leven zijn of een symbolische weergave van innerlijke processen, is daarbij niet het belangrijkste.
Waar het om gaat, is wat er in het heden verandert.
Meer ontspanning.
Meer vertrouwen.
En opnieuw de vrijheid om los te laten.