Tegengehouden worden | Praktijkvoorbeeld regressietherapie
Een leven lang tegenwerking, obstakels en altijd moe zijn.
“Ik word tegengehouden”
Ze had haar hele leven het gevoel dat ze werd tegengehouden.
Bijna letterlijk.
Steeds waren er obstakels. Iedere keer moest ze ergens tegenop boksen. Haar mannetje staan. Doorgaan.
Maar nu was ze moe.
Op.
En dat maakte haar verdrietig.
Ze had een dominante vader gehad die gemakkelijk sloeg. Haar moeder probeerde er ondanks alles toch nog iets van te maken. Ook haar broertje en zusje hadden hier flink onder geleden.
Haar moeder was bij haar vader gebleven, hoewel ze eigenlijk weg wilde.
Maar waar moest ze naartoe?
Ook in haar eigen leven kwam ze steeds moeilijker tot rust. Ze sliep slecht en had soms slaapmiddelen nodig om überhaupt te kunnen slapen.
Een vorig leven waarin ze nergens naartoe kon
In regressie ervaarde ze zichzelf als een vrouw in een andere tijd. Ze leefde in een gemeenschap waarin de kerk grote invloed had. Haar man was streng gelovig en het huwelijk was liefdeloos.
Eigenlijk was het precies zoals het gezin waaruit ze zelf kwam.
Ze had ooit gehoopt dat het beter zou worden als ze een fijne man zou vinden.
Maar die hoop verdween snel.
“Waarom had ik eigenlijk gehoopt?”
Mannen bepaalden voor haar wat er gebeurde.
Het kind was haar enige lichtpuntje
Ze kreeg een kind en probeerde hem zo goed en zo kwaad als het ging op te voeden.
Hij was haar enige lichtpuntje.
Maar ook daarin werd ze voortdurend beoordeeld.
Haar man had kritiek op hoe ze haar kind opvoedde. Iedere dag opnieuw.
En dan was er nog de kerk.
Wat wilde ze zelf?
Wat mocht ze?
Wat was er mogelijk?
Eigenlijk niets.
Ze kon niet weg.
Ze had een kind en verder had ze niets.
Steeds zieker, steeds moeier
Ze werd steeds zieker en vermoeider.
Haar kind was inmiddels zes jaar oud, maar ze moest blijven doorgaan. Alles moest blijven draaien.
Ziek. Moe. Doorgaan.
Tot ze op een dag haar bed niet meer uit kwam.
Haar man raakte in razernij.
Hij was boos omdat ze hem en hun kind in de steek liet.
Ze stierf.
Maar ook na haar dood voelde het verhaal voor haar nog niet afgelopen.
Letterlijk tegengehouden worden
In de ervaring van de cliënt bleek ze na haar dood nog steeds op dezelfde plek te blijven hangen.
Ze besefte dat ze was overleden en wilde haar weg naar het licht vervolgen.
Maar iets hield haar tegen.
Achter haar stond haar echtgenoot.
Ze voelde hem letterlijk aan haar vastzitten.
Hij was boos.
In zijn beleving had zij hem met een kind achtergelaten. Hij wist niet hoe hij voor zijn zoon moest zorgen.
Zonder haar was het stil.
Leeg.
Koud.
Eenzaam.
Enkele jaren later stierf ook hij, aan een longontsteking.
Na zijn dood ging hij naar haar op zoek.
De vrouw die voor hem het leven iets minder leeg had gemaakt.
170 jaar lang niet kunnen loslaten
In de ervaring van de cliënt vond hij haar terug op het moment dat zij in 1998 trouwde.
Dat was voor hem een trigger.
Volgens zijn overtuiging kon hij haar niet met iemand anders delen. Hij hechtte zich opnieuw aan haar.
En vervolgens probeerde hij haar relatie te verstoren.
Door wantrouwen te zaaien.
Door kritiek.
Door een voortdurend gevoel van onbehagen en kou.
Hoe meer afstand er in haar relatie ontstond, hoe beter hij zich leek te voelen.
Hoe slechter haar relatie ging, hoe dichter hij bij haar kon komen.
Voor haar werd hierdoor een bijzonder verband zichtbaar:
ze had al die tijd het gevoel gehad dat iets haar tegenhield.
Niet alleen in haar huidige leven.
Ook in de ervaring die tijdens de regressie naar voren kwam, werd ze letterlijk tegengehouden.
En volgens haar beleving speelde dit verhaal zich al (gevoelsmatig) af sinds 1854.
Eindelijk loslaten
Er volgde een gesprek waarin duidelijk werd dat hij niet langer hoefde vast te houden.
Dat liefde niet betekent dat je iemand moet bezitten.
Dat hij haar niet hoefde te volgen of haar leven te beïnvloeden.
En dat hij in het licht een andere keuze kon maken.
Hij stemde ermee in.
Daar stonden zijn ouders.
Voor het eerst voelde hij liefde, warmte en verbondenheid.
Eindelijk samen.
Eindelijk rust.
Daarna kon ook zij haar weg vervolgen.
Een einde aan een oud verhaal
In het licht werd ze opgewacht door haar zoon.
Hij was springlevend.
Voor haar was dit een bijzonder moment. Ze kreeg het gevoel dat ook hij bewust voor zijn eigen leven had gekozen en wilde ervaren hoe het was om zonder liefde en warmte op te groeien.
Voor haar voelde het alsof er een einde kwam aan een verhaal dat diep in haar had doorgewerkt.
Ze herkende daarin niet alleen haar eigen ervaringen, maar ook iets van de geschiedenis van haar vader.
Wat haar vader haar had aangedaan, bleek in haar beleving verbonden met wat hij zelf in zijn jeugd had ervaren.
En ook haar zoon maakte deel uit van die familielijn.
Wat generaties lang was doorgegeven, hoefde niet opnieuw door te gaan.
Niet langer tegenhouden
Het centrale inzicht van de sessie was voor haar uiteindelijk verrassend letterlijk:
ze hoefde niet langer tegengehouden te worden.
Niet door haar vader.
Niet door een oud verhaal.
Niet door de angst van een ander.
En niet door wat ze jarenlang had meegedragen.
Ze mocht verder.
Vrijer. Lichter. En op haar eigen weg.